Aves precursoras

Aves precursoras (As carrachentas)

        Artigo de opinión da escritora MILAGROS FRÍAS:

           http://www.lenguadetrapo.com/00119-NB-ficha.htm  (Heraldo de Vivero (07/11/08)

        El 14 de noviembre. a las 8 de la tarde, en la Casa de Galicia de Madrid, Fina Roca, presentará el libro As Carrachentas. Encontrar bajo un título tan específico un texo que sobrevuela la particularidad y las anécdotas, sin prescindir ni de la primera ni de la segunda es una grata sorpresa. La lectura resulta placentera y aspira a ser crónica de costumbres. documento sociológico, con mucho de antropológico, porque conecta con las raíces comunes que toda manifestación cultural que se precie tiene en ritos, crencias, festividades y modos de vida ancestrales que evolucionaron con el hombre o viceversa.

Estas bañistas tardías, como queda claro a lo largo del libro, surgieron en el siglo XIX y llegaron hasta finales del XX. Se trataba de aldeanas que al finalizar la tmporada de baños, digamos que oficial, aparecían en la costa en la primera quincena de septiembre. Venían en grupos de las aldeas cargadas hasta arriba de utensilios y alimentos y se alojaban en habitaciones alquiladas a precio muy económico. Tomaban los baños en número impar para combatir enfermedades, pasar un buen invierno y aprovechar el ocio para descansar de las duras tareas que realizaban durante todo el año. LLegaban con sus devociones y supersticiones, con sus rituales y creencias y se acoplaban a la vida costera msntrniéndose en una especie de apertheid -no tan riguroso como el de Sudáfrica- pero que estaba claramente delemitado.

Se agradece a la autora que en estos tiempos de globalización y progreso a toda pastilla, en la era de  de los blogs y del universo Google que se detenga para mostranos el país de hace solo unas décadas, un país en blanco y negro como la mayoría de las fotos contenidas en el libro, hasta llegar al color de las instantáneas finales, que ilustran la época  más reciente, la modernidad, la liberalización como muestra una de las carrachentas en la playa de Riazor. Es una carrachenta nueva ola, lozana y pizpireta, que ya posa risueña sin la vestimenta que la caracterizaba, sin el pañuelo en la cabeza, en toples, que es toda una síntesis del gran salto social que hemos dado en un abrir y cerrar de ojos. De la Galicia de corredoiras y trasgos, que inmortalizaron ilustres escritores autóctonos, a otra de autovías, investigación y casi, casi de tren de alta velocidad. En la edición cuidadosamente anotada, la autora, ha puesto especial interés en aclarar los contenidos y ofrecer una imagen totalizadora del fenómeno  que elude la postal y logra el documento.También se ha esmerado en recoger testimonios orales, canciones y coplas populares a la que tan aficionados eran nuestros mayores. Afición que se va perdiendo aunque en Viveiro, soy testigo, se siga arpovechando cuanta ocasión se presenta para cantar a coro lo que haga falta.

la autora además de profesora de literatura es por derecho propio y carta cabal la simbiosis de la modernidad y la tradición sin que por ello se desmelene lo más mínimo. Se la ve orgullosa  de venir de donde viene, y hace bien, porque sólo los que no olvidan el origen están en disposición de mostrar y facilita el relevo a los que vienen detrás, a nuestros sucesores, a los habitantes del presente y del futuro que tomarán el testigo de manos de los que le precedieron y lo tomarán preservando la riqueza cultural que reciban para que brille generación a generación como una llama viva. Y lo importante aquellas carrachentas que llegaban cada final de verano fieles a su cita como aves migratorias eran en verdad -y como dice la canción- aves precursoras del cambio que se avecinaba para la mujer, como si no se explica que unas sencillas campesinas en uso de su libertad pudieran venirse sin marido de vacaciones

Mis felicitaciones a la autora, mi enhorabuena a la Editorial – A.C. Estabañón- por esta puesta de tiros largos y recomendarles que disfruten del libro. Está escrito con gracia, y desparpajo y es a la vez científico. Una muestra desenfadad y jovial de esta Galicia poliédrica que se solaza con las tradiciones sin dejar de progresar.

Los que estén en Madrid vayan a la presentación que donde haya un viveirés, está en Viveiro. Castelao lo decía de Galicia pero para el caso tanto da, que es lo mismo. Milagros Frías.  

?

Rúas sen salida…

Na coruñesa rúa Joaquín Galiacho os sufridos veciños están ata os miolos do parque de Oza. O alcalde Losada, non contento con telos pechados ao mundo exterior dende hai sete anos, agora, enxaulounos para saír na foto poñendo a primeira pedra dun parque que é a obra do Escorial e do que os veciños gozaban denantes de empezar as manidas obras.

Están a cargarse a vexetación autóctona a pasos acelerados.

Joaquín Galiacho, no cruce de Monelos, é unha república bananeira na que as ambulancias, como se ve nas fotos teñen que facer filigranas para poder entrar e saír. Pobre de nós como se declare un incendio! Co lindo que era pasear por este parque collendo setas, noces, castañas…

Alá o Concello coa súa conciencia…

Fotos e texto: Fina Roca

O violinista do Corte Inglés…

Cocina con Coca Cola. Foto Fina Roca 001.jpg

 Non sei como se chama, pero tampouco me importa…

Todos os días, a tódalas horas, o violinista do Corte Inglés, séntase nunha incómoda cadeira de praia diante da cabina telefónica, interpretando música clásica barroca coa mirada triste. O violín está descolorido, quizás nunca fose pintado, mortecino e elegante, como quen o acaricia…

Na tapa do violín caen poucos céntimos de euro para un músico entrado en anos, quen os recibe coa súa mellor sonrisa, cando quenta o sol.

FOTO Y TEXTO: Fina Roca

A Mareona asturiana

Nunca tantos ‘roxos’ vin xuntos! Impresionante a marea humana de asturianos que se trasladaron a Coruña para apoiar ao  Sporting provistos de bandeiras e símbolos ‘rojiblancos’. Arrasaban as cores asturianas! Por cada bufanda ou camiseta azul, simbolos do deportivo, había centos de camisetas e bufandas vermellas. Dende primeiras horas da tarde, Riazor, estaba cheíño de aficionados de tódolos tamaños. O día estaba espléndido e as olas de Riazor impresionaban a todos cantos se debruzaban sobre a varanda do paseo marítimo, para observar as sufridas bañistas que pasaban olimpicamente da marea futboleira.

Lendoiro acababa de irmanarse co principado pero ata os máis tontos sabían que ían gañar os cinco mil asturianos que se desplazaron á cidade herculina para apoiar ao seu equipo. Depor-Sorting= 0-3.  

Para que logo digan que hai crise! Cinco mil asturianos paseando por A Coruña…   

Policías armados ata os dentes, os antidisturbios, rodeaban o estadio e bisbarra cun deplegue sen precedentes por estes pagos. Quo vadis? Se ben é certo que entre os seguidores de ámbolos dous equipos sempre hai gilipollas, borrachos e descontrolados, que non saben vivir sen dar a nota, non menos certo é que a mareona asturiana deu alegría a cidade coas súas bufandas, camisetas e bandeiras vermellas… Aupa os ‘roxos’! 

 

Depor Sporting  (26-10-06) Foto Fina  Roca 011.jpg

 

 

Depor Sporting  (26-10-06) Foto Fina  Roca 015.jpg Depor Sporting  (26-10-06) Foto Fina  Roca 014.jpg Depor Sporting  (26-10-06) Foto Fina  Roca 012.jpg Depor Sporting  (26-10-06) Foto Fina  Roca 007.jpg Depor Sporting  (26-10-06) Foto Fina  Roca 020.jpg Depor Sporting  (26-10-06) Foto Fina  Roca 019.jpg

Foto e texto: Fina Roca

Monelos, camiño da Igrexa. Parque de Oza

Ás poucas horas de que Marcos Graña asasinara de dous tiros de escopeta ao seu veciño, José Martínez Hilario, na rúa da Igrexa (Monelos) o Concello de A Coruña afanábase en poñer reixas aos escombros, como querendo tapar tódalas maldades dunha zona tan depremida como ambiciosa, onde non faltan edificios de luxo e casas decadentes, abandonadas a súa sorte ata que aparecen as paleadoras, que seguen a mandar en todo malia merecida caída de Martinsa-Fadesa. Cando tiraron as casas da rúa da Igrexa e mailas árbores que as rodeaban, figueiras, cereixos, loureiros, manciñeiras, limoeiros e pexegueiros, os ionquis das zona foron sustituídos polos camións de entullos, para desesperación da vecindade que ve correr as ratas dende as fiestras das súas casas. Dende que anunciaron a bombo e platillo a construcción do parque de Oza e empezaron a derrubar casas e leiras, todo cambiou, de momento, para peor.

A rúa da Igrexa chámase así porque vai dar Igrexa de Santa María de Oza. Comunícase co Castrillón e coa rúa Joaquín Galiacho que está tapiada dende hai moitos anos. A Casa branca que se ve na foto é a ‘casa do cura’, a quen non lle expropiaron nada, nin unha árbore; uns metros máis arriba, á altura do coche vermello, está o local social de Oza, onde mataron a Hilario. Matouno un tío que está como unha cabra, tiña montado o chiringuito no seu propio coche poñendo a música a toda pastilla ata altas horas da madrugada sen que ninguén facera nada para remedialo. De onde sacaría a escopeta? Se era del e tiña licencia de caza había que meter no trullo a quen lla concedeu.     

As casas da dereita da Rúa da Igrexa quedaron reducidas a escombros.

A rúa da Igrexa entre as casas de antaño e as novas construccións. Se o parque de Oza segue adiante estas casas estarían nun lugar privilexiado, anque dubido que non perteñezan ás constructoras.

Texto e fotos: Fina Roca

As Carrachentas

O Día 20 de xuño, ás oito da tarde, na sede da Fundación Caixa Galicia de A Coruña, presentación do libro As Carrachentas de Fina Roca, editado pola Asociación Cultural Estabañón (Viveiro). No acto, organizado pola la ASOCIACIÓN COMARCAL VIVARIENSE, intervendrán César Pais, Fausto Galdo, Xavier Alcalá e Fina Roca.

A entrada é libre. O libro pódese adquirir en tódalas librerias de Viveiro e nas coruñesas Nos e Lume.

CARRACHENTAS, CAROLINAS, CATALINAS…

PortadaCarrachentas[1]1.pdf

Autora:Fina Roca

Editorial: Asociación Cultural Estabañón

Deseño de portada: Carolina Núñez/Anorak Studio

Argumento: Trátase do baño marítimo das labregas galegas que baixaban da montaña á praia a toma-los baños no mes de setembro despois das mallas e de sementar os navos. Estas peculiares bañistas reciben diversos nomes segundo o lugar. En Viveiro chamábanse carrachentas, en A Coruña catalinas, en Ferrol carolinas; poubanas, montañesas, canónigas… noutros lugares…

O libro está ilustrado con fotos antigas de Ariza (Foto cine Ariza) e Carlos (Foto Carlos) avó e tío da autora; e con fotos actuais da profesora Marta Michelena e do doutor José M. Moreno.

Terroristas fóra…

Xa está ben! Pero, por moito que eu lles diga aos terroristas, non pararán de matar. Equivócase quen pensa que vai acabar con eles con programas de deseño ou con todos os exércitos  do mundo. Tanto ten quen mande, porque os terroristas, como os psicópatas, carecen de sentimentos. ¿Como se pode vivir con tanto odio metido no corpo? Fai falla ter moi pouca conciencia para atacar coas armas a quen só emprega o uso da palabra.

Todos somos culpables! Acabando co oportunismo político e educando aos nenos e nenas en igualdade dende o berce  acabaremos co terrorismo de Estado, Islamista, Etarra, de Xénero. etc…

Mañá ,todas as mulleres traballadoras, e homes con conciencia, deberíamos ir porta con porta condenando o terrorismo, veña de onde veña, e animando a xente a votar. Que ninguén acabe coa democracia que tanto anos costounos acadar.

Que os bispos arrimen o hombro e se deixen de leiras, que traballen pola igualdade, predicando co exemplo. Outro galo cantaría se en lugar de ter un Papa, presidindo a Igrexa, tivesemos unha Papisa, non si? Fina Roca