Larpeiros…

nota supletoria: vale! Graciñas por todo pero non sigades a mandarme e-mails porque non dou feito, estou de novo con vosco grazas a un amigo fiel. Carlos, prometo publicarlo todo cuando veñan coa máquina a limpar. Xa empezaron onte pero a man, había que ver ao meu pai ameazándoos co bastón e explicándose coa policía local.

Agora imos falar do que verdade importa, de Literatura culinaria:

Novas receitas da cociña de larpeiros de BENIGNO CAMPOS, esta vez con música, publicada pola editorial Galaxia, que recén vén de presentar na Librería Nós, con abarrote no Parrote. Non vou contar aquí como me gustan as presentacións de libros onde teñen que ser: nas librerías tradicionais. Sabédelo de sobra.

http://www.librerianos.com/

O caso é que eu son unha fiel seguidora deste programa da TV Galega, porque me gusta comer e cociñar, e porque está moi ben levado. Primeiro Tomás vai facer a compra da receita recomendada ao mercado, ou directamente a ría, a recoller almeixas coas mariscadoras ou as bateas polos mexilóns; mesmo coas carnes, polos, cocho ou terneira galega sempre vai ao lugar de producción, bos productos da terra, cando non vai ao bosque a recoller fungos ou noces, e logo Benigno e Loliña cos mandiles de Larpeiros van mostrando a receita paso a paso, na cociña dun pazo maravilloso, cantando mentras cociñan, como facía miña nai, para acabar gozando da boa mesa con dous ou tres invitados nos xardíns, ou comedor do pazo en tempos de inverno. A xenta nova mesturase coa vella, e todos tan contentos. O formato é ideal para aprender e entreter, que é o que de verdade importa. Benigno, na presentación en Nós, prometeume, agora que empeza a campaña do bonito, de preparar unha exquisitez da Mariña Luguesa, de Viveiro e Celeiro, concretamente, o bonito en roio, unha das miñas especialidades culinarias. Unha cociña fácil e saborosa coma a de Benigno e Loliña, aderezada con cantigas populares, paga a pena seguila, mercar o libro, non vos arrepentiredes. O libro vén cun CDE das cantigas subliñadas, só lle falta o mandil.

http://www.crtvg.es/programas/?m=3&p=431

Veaiquí a Benigno firmando libros, quedoulle a man esgotada de tantos como tivo que firmar.

A librería Nós invitou a todos os presentes a un ágape e alvariño, que te cagas, das bodegas Pazo Casanova.

Texto e fotos: Fina Roca

Semana Santa de Viveiro, A Misericordia

Este ano a neófita confradía da Misericordia decidiu renovarse ou morrer…

Encomendándose a Deus e mailos santos, emulando á Madrugá de Sevilla -que por primeira vez en oitenta anos deixou de saír este ano por mor da chuvia- os xoves confrades da Misericordia sacaron a rúa os pasos do Eccehomo (S.XVII, anónimo) e da virxe da Clemencia (S.XX, obra de Francisco Gijón) quen estreaba trono de prata, saia bordada en ouro e manto idem feitos por artesáns andaluces, amén de toca e mantelo…

Se ben é certo que en Viveiro poucos son os amantes das innovacións, por aquilo de que hai que gardar as tradicións, non menos certo é que se non fose pola procesión penitencial da Redención, que saiu as 12.30 e retirouse as tres da madrugá, non habería un alma polas rúas de Viveiro, xa que o resto das procesións suspendéronse por medo á chuvia. O tempo dará, ou non, a razón a esta confradía dirixida por xoves universitarios. Non hai que esquecer que coa tamborrada viveirense pasou o mesmo, a mitade do pobo escandalizouse e agora ten un tirón turístico que non vexas.

Hai quen vive a Semana Santa con verdadeiro fervor relixioso, quen como extraordinario acto lúdico cultural e que ve nela un mero negocio, digamos que turístico. Viveiro sen Entroido, Semana Santa ou Naseiro, non vale nada. Coa praia xa acabaron fai tempo. Así que, renovarse ou morrer…

Velaquí o traballo que da montar un evento deste xeito como para criticar por criticar. Que o recorrido era largo, ¡Home bo! Máis largo é en Ferrol, ou en Sevilla e ninguén lle pon pegas, que se a virxe con tanta vela parecía sevillana, ¿e qué? ¿Seica non sabemos co multirracial enriquece? A min encandiláronme os adornos frorais feitos por dúas chilindrinas (Rosario e Casilda Pérez) da floristería Medra. Non hai que esquecer a gran devoción que hai en Celeiro polo Ecce-homo. Os barcos de pesca cando saen pescar enfían a proa cara a capela da Misericordia para pedir a proteción do santo…

O Ecce-Homo visto dende a vagoneta da mina da Silvarosa en homenaxe aos mineiros

Fina Roca Semana Santa Viveiro 20011 0182.jpg

Interior da capela cos pasos preparados quie hai que montar e desmontar peza a peza polo pouco espazo dispoñible

Fina Roca Semana Santa Viveiro 20011 0031.jpg

Nosa Sra da Clemencia sobre andas de prata

Fina Roca Semana Santa Viveiro 20011 0012.jpg

A lúdica escultura do Ecce-homo, singular talla do século XVII

Fina Roca Semana Santa Viveiro 20011 0051.jpg

Cofrade maior, René Gómez e Segredario, Ramiro Mel na sancristía

Fina Roca Semana Santa Viveiro 20011 010.jpg

Sacando os santos da igrexa e montándoos no exterior con protectores para a chuvia

Fina Roca Semana Santa Viveiro 20011 013.jpg

Mirando ao ceo pero vestidas desafiando a chuvia, preparándose todos e todas para o gran momento

Fina Roca Semana Santa Viveiro 20011 029.jpg

Fina Roca Semana Santa Viveiro 20011 031.jpg

Túnica de cor negra, capa, capuz e faxín cor grana, cíngula negra e fachón de cera é o hábito da Confradía da Misericordia fundada en 2006.

Fina Roca Semana Santa Viveiro 20011 032.jpg

Os romanos de Lugo deron un toque festivo ao evento co seu centurión á testa:

Fina Roca Semana Santa Viveiro 20011 070.jpg

Fina Roca Semana Santa Viveiro 20011 024.jpg

Fina Roca Semana Santa Viveiro 20011 036.jpg

Cornetas e tambores, bandas de música maxistrais con cativiños orgullosos de desfilar na procesión, a gran canteira viveirense, eses nenos e nenas con gran fe e grandes dotes musicais.

Fina Roca Semana Santa Viveiro 20011 050.jpg Fina Roca Semana Santa Viveiro 20011 085.jpg Fina Roca Semana Santa Viveiro 20011 086.jpg

Fina Roca Semana Santa Viveiro 20011 084.jpg

Impresionante a saída e entrada polas verxas do Eccehomo e pola porta de Carlos V, calculado todo milimétricamente:

Fina Roca Semana Santa Viveiro 20011 048.jpg Fina Roca Semana Santa Viveiro 20011 062.jpg

O xoves santo non saiu ningunha outra procesión, por medo a chuvia. Unha curiosidade o templete para tapar aos apóstolos no atrio de San Francisco parecía unha mesa de Naseiro, ¿non si?

Fina Roca Semana Santa Viveiro 20011 019.jpg

En fin! Viveiro é moito…

Fotos e texto:Fina Roca

Abraham Verghese

Teño un letor que está cabreado porque non escribo nada dende o verán, incluso, utiliza unha lenguaxe pouco adecuada para recriminarme. Primeiro, escribo cando me peta, para iso é a miña bitácora, e punto…

Segundo, grazas polas moitas mostras de solidaridade, se é duro perder unha nai cando menos o esperabas, máis duro é ver como un pai vai perdendo a memoria pouco a pouco, agora necesita coidados e agarimos, e os meus lectores poden ler cousas máis interesantes ca as que eu escribo, por exemplo: Hijos del ancho mundo de Abraham Verghese, un etíope que escribe como os anxos e que merece o premio Nóbel. Fina Roca

   

PUPO, UN MARIÑEIRO DO GRALLAL, Viveiro

Xosé Manuel Chaves Álvarez, alias Pupo, é un popular mariñeiro do Grallal a quen podemos ver nos días venteados da baixamar percorrer a praia de Coivas (Viveiro) voando veletas de fabricación caseira, ou navegando pola area mollada mediante unha vela con carriólana, ou patín. Fillo de Balbina da Raia, Pupo, pasa a vida na praia na casa da súa nai, única construcción decente do paseo marítimo de Covas a Xeiramar: unha casiña mariñeira con balcón de artesoado de madeira, pilón diante da porta e alpendre para secar chicharros lañados, no Pazo da Raia, clara alusión aos seus veciños do abandoado Pazo do Grallal, do  que prometo dar cumprida información xa que tan rico Patrimonio non pode seguir nas mans dos imbéciles e especuladores.

Ao que íamos, este singular mariñeiro, recórdame, incluso na súa estética, ao chifrado profesor Bacterio do TBO, quen era incapaz de estar inactivo e non paraba de inventar sofisticadas máquinas realizadas con obxectos comúns e senlleiros. Inspirado nas fontes Zen, que descubriu de casualidade por Internet, Pupo, deitándose da forza hidráulica do río de Covas que desemboca ao carón da súa vivenda, ven de facer un Batán e unha Noria cos cinco elementos principais da filososofía nipona: auga, canas de bambú, lume, terra e metal, un caldeiro e a roda dunha bicicleta. Unha pequena presa feita coas pedras da praia conduce o líquido elemento ate a noria que ao moverse acciona os mazos cargando a augua nos vasos e distribuíndoa a diversas alturas. Outro pequeno canal (xa dous) á maneira de batán conduce a augua ata unha cuba bagtendo con forza nun caldeiro (ou madeiro) facendo rúido entre carga e descarga: ‘Este trebello utilizábano nas aldeas para afuxentar aos xabarís dos campos de millo. Puñan a pota vella do caldo boca abaixo, pero, se eu poño unha pota faría tanto ruído que non deixaría durmir a miña nai. O bambú regaloumo Xavier Pernas’. Dicíamae Pupo todo cheo de razón pensando nun novo invento…

Artigo publicado en El Heraldo de Viveiro:  17 de agosto de 2010 

Velaiquí a Pupo ante a súa obra q que ven de engadir outro batán e unha ducia de troitas na represa.  

Fina Roca. Pupo. Covas 1-8-10 010.jpg

Fina Roca. Pupo. Covas 1-8-10 005.jpg

Fina Roca. Pupo. Covas 1-8-10 003 A noria de Pupo.jpg

 

Pupo coa súa familia diante da casa e coa súa nai.

 

Fina Roca. Pupo. Covas 1-8-10 012.jpg

Preparando a vea para navegar.

Fina Roca. Pupo. Covas 1-8-10 017.jpg

Texto e fotos: Fina Roca. 

Atención a navegantes a Asociación Europea de afectados pola ley de Costas ben de poñerse en contacto comigo debido aos meus artigos sobre o acoso e derribo da casa Barro de Viveiro. Dado que os abusos continúan só cos pobres ou propietarios con pouco valor adquisitivo, suxiro que entredes nesta páxina por interesante, informativa e valiosa:  

http://perjudicadosporlaleydecostas.blogspot.com/

Fina Roca

Funcionarios e Funcionarias

A canción española de Eurovisión Algo Chiquitito non tardou en adaptarse na rede ao salario dos funcionarios/as, eramos poucos e pairu a avoa: algo chiquitito el salario se nos quedó, pero, habera quen pense, que os funcionarios e funcionarias viven  a corpo de rei borbónico.

O caso é que en versión castelán a eurovisiva canción -unha merda- estase a facer famosa polas moitas adaptacións e críticas á redución salarial do funcionariado. Este vídeo non ten desperdicio, pois si, algo chiquitito el salario se nos quedó e cara de idiota tamén.

Xa está ben de pagar xustos por pecadores, aínda se nos subisen o salario en tempos de bonanza, outro galo cantaría, pero non, ¿para que? Xa somos ricos de mais, malia ter que pedir un crédito para pagar a Facenda Pública e, aínda por riba os xornais que se las dan de progresitas, como El País, ousan facer enquisas cuestionando as vacacións do funcionariado educativo. A teñen clara como nos quiten as vacacións, logo de reducirmos o salario vai comprar periódicos, Coca-colas ou chupa-chups Deus do ceo…

Dende este intre declarome anti sistema e ex consumidora de todo, unha funcionaria coma min de salario reducido tras 39 anos de servizos prestados non pode gastar nada de nada, nin sequera en viños e tapas. Comprarei o mínimo, gastarei o imprescindible e pedirei baixas a mazo para compensar o que me quitan do froito do meu traballo.

Nin que estivesemos nunha checa ou no capitalismo salvaxe para que o patrono maior se deite do noso traballo. ¡Que os zurzan! Que lle quiten escaparates a Zara e que lles obriguen aos grandes constructores, embaxadores ou Papas a vivir coma un mestre de escola, por exemplo.

Por certo, ¿canto lles van descontar aos bispos e a duquesa de Alba para paliar a crise? A Globalización e o liberalismo político (tanto ten Xan ca Pericán) non conduce a ningures. Fina Roca. �

Baltasar Garzón te queremos

Unha xa non sabe que dicir ante a historia que estamos a vivir e, coma sempre, síntome culpable de non ter feito máis para evitar que a xente boa sexa apartada do sistema por facer o que ten que facer. Pido perdón por non apoiar a tanta e tanta xentiña do común que, coma o xuíz Garzón, -quen traballou de albanel para se pagar os seus estudos- está a sofrir nas súa  carnes o acoso e derribo dos novos caudillitos e caudillitas democráticas. No Sistema Educativo son tantos, que xa nin vos conto.

Non hai dereito que no  caso que nos ocupa gañen a Falanxe, os Trillos and Matas, é dicir, os hi de putas, amén de resto de especuladores fronte  os xuíces xustos. O governo e maila oposición son culpables por non poñer fin a tantas  maldades humanas. Baltasar Garzón te queremos. Abaixo os políticos corruptus e os franquistas miserables.

http://es.wikipedia.org/wiki/Baltasar_Garz%C3%B3n

Fina Roca

Frases xeniais

Drauzio Varella, oncólogo, e premio Nóbel de menciña dixit:

“No mundo actual estase a invertir cinco veces máis en menciñas para a virilidade masclina e en silicona para as mulleres que na curación do Alzheimer. No futuro teremos vellas de tetas grandes e vellos de pene duro pero ninguén recordará para que serven.” 

A frase non ten despedicio e circula pola rede: 

http://pt.wikipedia.org/wiki/Dr%C3%A1uzio_Varella. �

A Praia de Riazor, Coruña…

A ensenada de A Coruña está formada polas praias de Riazor, Orzán, Matadeiro… Praias de augas limpas, tranquilas as veces e alporizadas outras, como debe ser. Recén veñen de concederlle un fermoso premio: o sonido das ondas da ensenada do Orzán é o máis fermoso do mundo:

 http://www.lavozdegalicia.com/coruna/2010/03/04/0003_8332898.htm

O caso é que os políticos de turno nunca están contentos con nada e non se lles ocurre outra cousa que facer o recheo da praia en contra da opinión pública, ecoloxistas e persoas de ben pensar e, máis aínda, escomenzar as obras agora, nos mellores días de sol para poder gozar da praia. Traen area de canteiras en gabarras que, cal dragado da ría, expulsan por grandes tubos ao areal coa consabida dispersión da mesma. Que ganas de gastat cartos onde non se debe, para que logo digan que hai crise. De momento, está cerrada ao público a praia do Orzán, dende o rompeolas ata a o Matadeiro, a zona dos surfeiros, que se quedaron sen lugar de práctica.

A area é de canteira e, anque estea lavada, é dura, moi dura, demasiado para poder pasear descalza… 

Antes. Augas limpas nas que bañarse en inverno e verán, unha gozada:

Riazor 0010111.jpg 

Riazor 0010105.jpg

Agora. Po, augas branquecinas, raras e tubos a moreas…

Oza 2010,y Riazor.  Fina Roca. 046.jpg

Oza 2010,y Riazor.  Fina Roca. 047.jpg

Un grupo ecoloxista está a facer castelos de cartón e area xusto no rompeolas, no lugar onde se xuntan, ou separan, as praias do Orzán e Riazor, tamén están no facebook…

http://defendendoaspraias.wordpress.com/

Fotos e texto: Fina Roca