Fina Roca

Hoxe non imos gastar nada en comer, porque témolo caldo feito, sobrounos unha carrilleira cocida e temos unha leituga. Así que xa sabedes: o que aforredes para as ONGas de Haiti. Nunca crin que estas receitas tivesen tan boa acollida, graciñas e a mandar. Moitos pregúntanme de onde saco o tempo? Custión de organizarse: ir á praza un día a semana, mercar productos de temporada e organizar o fondo da neveira. Levar a lista do que de verdade necesitades ao supermercado e non comprar nada do que non estea na lista. Mentres ves televión, escoitas a radio, ou música, podes limpar verdura, cebolas, allos e mantelos no frigorífico, a verdura podes escaldala e conxelala en racións. Mentres escribes no ordenador, lees ou estudias podes cocer carne e osos a lume lento, gardar o caldo resultante previamente colado en frascos e sempre terás para facer un consomé, soupa ou caldo. Se tes que facer croquetas, un día fas a masa, outro as enroscas e outro as fríes, ou as conxelas. Hai que tomar as cousas con calma para ter tempo para todo. Eu perteñezo a ese grupo de mulleres traballadoras que traballamos dentro e fóra da casa, coa salvedade de que a miña profesión me gusta e cociñar me encanta, porque me relaxa moito, como pasear e nadar.
 

Menú do día:

1º prato: unha cunca de caldo que temos feito do véspera e metido na neveira.

2º prato: cortar a carrilleira cocida en filetes, rebozar en fariña e ovo, fritir en aceite e escorrer. Ou semplemente comela así, á prancha, ou con salsa de tomate…

3º : a leituga para acompañar as carrilleiras, tomate e cebola, aliñada con aceche e vinagre. Convén ter as follas limpas na neveira e as cebolas peladas, que como os allos, consérvanse moi ben nos frascos reciclados de cristal.   

Texto e fotos: Fina Roca.

 Esta receta sae por seis euros e vale para dous días como mínimo, así que ánimo ese euro que aforrades en comer ben mandarllo a Médicos Sen Fronteiras ou a Cruz Vermella, para que Haití recobre a súa dignidade. Insisto, non paguedes comisión a ningún banco. A min intentaron cobrarme pero ao final desistiron por berrar a consigna: négome a pagar comisións por mandar diñeiro aos dagnificados de Haití ao través das ONGas. 

Caldo de nabizas, ou de grelos:

Ingredientes para catro persoas: Un quilo de patacas, unha cunca de fabas secas, osos salgados e frescos, un cacho de carne fresca (xarrete, falda ou carrilleira), hunto, dúas madas de nabizas ou grelos, un chourizo. O caldo admite todo tipo de carne, ese fondo de neveira que sempre temos: un cacho de costela, touciño, lacón etc. Nesta mesma páxina en Receitas de Fina Roca podedes ver varias formas de face-lo caldo, con grelos, verdura, repolo…

Modo de facelo:  As fabas se son secas e a carne salgada hai que poñelas a remollo dun día para outro. Poñer os osos abaixo de todo da pota e resto de carne encima, cubrir con auga e poñer a cocer, a medida que vai cocendo haberá que engadir máis auga, que sempre quede a carne cuberta. Meter as fabas nunha saqueta especial para que se cozan coa carne e non ter que andar buscándoas, se non tedes saquetiña cocelas aparte e botar a auga de coción ao resto do caldo. Unha vez cocida a carne retirala, colar o caldo resultante e poñer de novo ao lume. -Canto máis lentamente se coza a carne máis substancia vai ter o caldo.- Cando ferva botar as patacas cortadas como para unha tortilla, deixalas cocer dez minutos aproximadamente e engadir a verdura. Tan pronto como a verdura levante o fervor (no caso das nabizas por exemplo que son moi ternas) revolver con coidado e apagar sen tapar a pota, para que a verdura quede verde, deixar repousar dez minutos como mínimo e servir.   

O máis difícil deste prato radica en limpar a verdura: as follas se trocean para o caldo. A parte do nabo pélase e cócese co chourizo e un cazo de caldo para servir coa carne.

Velaquí paso a paso.

O caldo en Galicia faise para varios días, eu recomendo reservar a mitade e metelo na neveira. Tamén se pode conxelar e coa carne sobrante, ou facer croquetas, por exemplo. Eu sempre reservo un tarro de caldo como fondo de neveira.

Foto e texto:Fina Roca

�

Antonte iniciei cos morros frescos de terneira (la papada de la vaca) unhas recetas solidarias, moi apañadas económicamente, para que os que están en crises no mundo occidental podan comer ben e aforrar algo para mandalo a unha das ONGas que traballan en Haití para poder acabar coa miseria.   

Parrochiñas frescas:

Un quilo de parrochas (sardinitas) oscila entre tres e cinco euros. No mercado de abastos, tres euros. Podémolas facer de varios xeitos: asadas (coa cabeza), fritas (con o sen cabeza) e afogadas.

Fritas ou asadas con cachelos (patatas cocidas con monda) dan para tres racións acompañadas dunha boa ensalada. Pero para fartarmos recomendo as afogadas: nunha terteira poñede un quilo de patacas cortadas un pouco máis grosas cas da tortilla; enriba das patacas un tomate grande en rebanadas, un pimento en tiras e unha cebola en xuliana. Cubrir con auga, azafrán e un chorro de aceite de oliva. Deixar ferver o guiso ata que as patacas estean case listas, engadir as parrochas e uns puñado de guisantes conxelados.

Total gasto para catro persoas: catro euros. Queda un como mínimo para mandar a Haití, non si? Ánimo ese euro que non falte, pero ollo cos bancos que cobran comisión, regateade con eles, chamadelle rácanos, miserables, rastreros etc… Se tedes nómina e vos cobran comisión por mandar axuda económica a Haití, cambiade de banco e punto   

  No escurridor hai medio quilo de parrochas, que podedes fritir, ou outro medio Kg facelo á maneira de ‘parrochiñas afogadas. Enteiras con tripa e cabeza están moi ricas: enfariñar para fritir. Aliñadas con allo e pirixel enriquece o sabor das afogadas.  

Foto e texto: Fina Roca.

Dende que tiven a primeira noticia do terremoto de Haití estou amolada. Recomendo contribuír monetariamente de forma explícita ou anónima  a unha ONGa na que confiedes. 

Eu lle teño fe a Médicos sen fronteira:  http://www.msf.es/

Dándolle voltas e reviravoltas a tan tremenda traxedia e tendo en conta que nós estamos en crise e en plena costa de xaneiro - pero sen esquecer que temos a sorte de vivir no Primeiro Mundo- ocúrreseme que podemos comer moi ben -ou non comer- aforrando cartos na cesta da compra para mandarllos aos taitianos ao través da ONGa na que confiemos.

Nas casquerías dos mercados municipais, prazas de abastos, podemos mercar morros de terneira a dous euros o quilo, que chega ben para cuatro persoas. Velaquí a reiceta:

1. Se escaldan e se deixan enfriar 

2. Quitar a pel exterior branca:

 Ingredentes: allos, cenoria, limón, laurel, guisantes, perixel, pimentón doce e picante, tomate, viño branco…

3. Unha vez limpa a carne de pel exterior cocer a lume lento (entre unha ou dúas horas) co zume do limón, unha cabeza de allos sen pelar, loureiro e unha cebola mediana enteira. Sal ao gusto. Entra ben sen sal 

Mentres se coce picamos unha ceboliña, un pimento, unha cenoria e un tomate. Pochamos e reservamos.   

4. Unha vez cocidos os morros deixámolos enfriar ben (mellor facelos dun día para outro e metelos na neveira para que se reafirmen). Cando están fríos os fileteamos quitándolle a grasa branca que aparece no medio. Reservar unha taza de caldo de coción que contén moita xelatina.

5. Unha vez fileteados incorporar á sartén, engadir o caldo reservado e un vaso de viño branco. Deixar cocer dez minitos e engadir o pimentón e guisantes, no momento de servilo botar o pirixel picado.  

Este prato, riquísimo e barato, encántalle aos nenos e pódese acompañar con calquera cousa, en especial pasta; a min gústame moito con patacas cocidas e xudeas frescas:

Esta mesma receita vale para as ricas carrilleiras que tamén se compran nas casquerías e van baratas

Por tres euros podemos comer catro persoas e mandar outros tres a Taití. Seguirei a propoñer pratos ricos e baratos para que non digamos que non podemos contribuír porque non podemos. Querer é poder.

Fotos e texto: Fina Roca

�

 Ingredientes para tres persoas: unha tarrina de 250 gramos de cocochas de merluza -trae entre 25 e 30 cocochas e custa 5 euros- unha cebola e un pimento verde grandes, oito patacas pequenas, un bote pequeno de champiñóns, pirixel picado, allo e unha copa de viño Alvariño.

Modo de facelas: deixar desconxelar as cocochas á súa vara na neveira ou temperatura ambente; cando estean desconxeladas, dez minutos antes de cociñalas, adobalas con allo sal e pirixel; pochar a lume lento a cebola e mailo pemento; engadir as cocochas e os champiñóns en lata, deixar facer primeiro a lume lento e logo, no momento de botar o viño, a lume forte.

Servir na propia sartén e espolvorealas con pirixel picado. 

Cocer as patacas con monda (cachelos), un cacho de cebola e unha folla de loureiro.   

Por sete euros aproximadamente e 15 minutos de tempo podedes comer a corpo de rei tres persoas.

A receta vale para as frescas, pero son máis caras, merman máis e non sempre as atopamos no mercado. Tamén se poden facer coas cocochas do bacallao, pero hai que poñelas a remollo cando están salgadas.

A papar! Que aproveite!

texto e fotos Fina Roca.

As orellas hai que facelas entre dous ou tres persoas, xeralmente facíanse o xoves ou vernes de comadres; as mulleres reuníanse na casa da comadre máis vella para facelas. Quen ten boa man debe facer a masa e estirar as orellas, mentras outra dedícase a fritilas e esporvorealas con azúcar. Nestas mesma páxina tedes a mellor receta posible herdada de nais a fillas -Recetas de Fina Roca: as orellas de Oliva- pero aquí tedes as fotos paso a paso da masa para dous quilos de de fariña e unha dúcea de ovos: 

A masa debe quedar coma un queixo sen que se pegue nas mans, logo hai que  estiralas de tal xeito que poidamos poñer unhas enriba das outras sen que se peguen: facer bolas antes de estiralas e huntalas con aceite, que se quenta previamente e se deixa enfriar; fritilas en moito aceite, pero ollo! Hai que quentalo, deixalo enfriar e quentalo de novo para fritilas. Cando botedes as orellas na tixola espabilalas cun tenedor para que non se apelmacen.

Que ricas!

Foto e texto: Fina Roca

Estamos en outono tempo de noces. Quen non ten unha nogueira (nogal) preto da casa?

En Galicia aínda quedan nogueiras, non moitas pero quedan! Recomendo dar un paseo polo parque ou monte máis cércano de onde vivides para recoller noces, é moi divertido, saudable e valen para comer. Son boas par o corazón, Alzheimer, colesterol e anemia. Tres noces diarias axudan a mellorar o organismo. Pero claro, se non sabedes como é unha nogueira, pode que pisedes as noces sen decatarvos do que facedes.

VELAQUÍ unhas nogueiras:

Observade cómo é unha noz dentro da pelica:

Seguide paso a paso o procedemento e teredes noces para o ano, noces galegas claro! Que son moi ricas e sans. Cando caen da árbore están envoltas nunha pelica verde, hai que te-la paciencia de esperar a que salgas soas da pel, pero podes recollelas coa pelica e deixalas secar na casa entre sol e sombra; observade no campo ou nas fotos, que cando saen da ‘funda’ están rodeada duns pelos negros, que caen sos.

Cando lles caen tódolos pelos, están listas para comer!

Convén secalas nunha cesta de vimbio.  

Que ricas!

Fotos e texto: Fina Roca.

�

A raia é un peixe cartilaxionoso moi rico e, anque non é o seu mellor momento de comida, como hai abundancia na praza e vai barata, convén mercala e facela de varias maneiras…

http://es.wikipedia.org/wiki/Rajiformes

Segundo o refraneiro <<A raia en xaneiro é como o carneiro>>.

Convén mercar unha raia grande de varios quilos (tres ou catro) e pedirlle ao pescadeiro que cha limpe e corte, para caldeirada e para fritir:

Raia enteira e cortándoa en fresco.

Caldeirada de raia para catro ou seis persoas:

Ingredientes: Oito talladas grandes de raia, os cercanos á boca. Catro patacas grandes, unha cebola e un tomate, grandes, un pimento roxo, unha cabeza de allo, pirixel, un puñado de chícharos (guisantes frescos) aceite de oliva, vinagre, sal, pimentón doce e unha folla de loureiro…

Modo de facela:

1º) Adoba-la raia unha hora antes de facela con sal, allo e cebola picada, pirixel e unha folla de loureiro.

2º) No fondo dunha tarteira grande poñer no fondo unha capa de patacas cortadas en rodaxas dun dedo de grosor, unha de cebola cortada do mesmo xeito, outra de tomate e un pemento roxo cortado en tiras. Cubrir con auga fría, -só cubrir-, e un bo chorro de aceite de oliva. Poñer ao lume e deixar cocer. Cando as patacas case van cocidas bota-la raia por riba e mailos guisantes, e darlle dous fervores. Escorrer e reservar unha cunca do caldo de cocer.

3º) Facer un sofrito: Nunha tixola botar dúas cucharadas sopeiras de aceite de oliva, sofreir os allos, separar do lume e botar unha cuchara de pimentón, un chorro de vinagre de viño e unha folla de loureiro. Engadir o caldo rereservado e cobrir a caldeirada, movendo todo pero agarrando a pota polas asas, meneandoa…

A parte máis finiña, a das aletas, está riquísima fritida en abundante aceite de oliva. Abonda con enfariñala un pouco e deixala churrascar na tixola. En empanada a raia é un manxar exquisito, pero tamén en salpicón, cocéndoa previamente.

Pode conxelarse en fresco… 

Que vos aproveite!

Texto e fotos: Fina Roca

�

O percebe é un crustáceo que sabe a gloria bendita! Crece nos cantís, na mar batida e a súa pesca resulta difícil e perigrosa. Actualmente hai tantas mulleres coma homes dedicadas a este tipo de pesca. Nunca me parecerán caros, e non coñezo a ninguén que se intoxicara con percebes. Imposible! Non se perden! Non ho! Non lle damos tempo…

Só o petróleo do Prestige acabou con eles. Pero se recuperaron, grazas a Deus…

http://gl.wikipedia.org/wiki/Percebe

Os do Roncudo teñen moita fama, pero os que se pescan nos acantilados de Cedeira son boísimos, como o resto das costas galegas onde a mar sabe a mar. Na vila mariñeira de Cedeira veñen de celebra-la undécima edición da festa do percebe, pero podemos comelos perante todo o verán.

Propoño un paseo cara a lonxa de Cedeira para ve-los percebes e resto de peixe, anque ao estar informatizada perdeu parte do seu encanto…

Camiño da lonxa de Cedeira:

Xardín i estrada que levan á lonxa. A medio camiño atopamos o monumento á muller do pescador: << A Confradía de Cedeira á muller do pescador. No traballo e na vida compañeira... Agosto 1985>> 

Dende o devandito monumento observamos a Lonxa:

Os nenos gozan no medio do xelo dos barcos mentres un vello mariñeiro observáos…

No interior da lonxa de Cedeira…

E chegan os percebes:

Que ricos! Cómo se fan os percebes?

Os percebes fánse sempre cocidos! Lavalos e quitarlle o cascaballo (todo o que se lle pega). Logo hai que botalos nunha tarteira ou pota cunha boa presa de sal e auga que os cubra, un dedo aproximadamente por riba dos percebes. En frío! Déixadeos que fervan. Tan pronto levanten o fervor apagade o lume, escorrer toda a auga e servir nunha fonte tapados cun pano blanco, para que se segan cocendo coa súa propia calor. O de botarlle ou non unha folla de loureiro depende do gusto de cadaquén, a min gústanme con e sen loureiro.

Unha antiga receta, moi mariñeira, é acompaña-los percebes con cachelos (patacas cocidas con monda). Estes días os percebes medianos, que están moi ricos, van a 35 euros o Kg. Pero os bos, os grandes, superan os 100 euros. Se podedes pagarvos un capricho, adiante! Pero os pequenos están tamén moi ricos, saben a mar e quitan o gusaniño…

Que llo pregunten ao mariñeiro que está amarrando a chalana preto das casas dos mariñeiros, casas para coser redes e gardar aperos, pero parecen chalés:

Texto e fotos: Fina Roca