Fina Roca

Un ano máis a segunda semana do mes de xuño a familia Roca volveu reunirse no restaurante de Manolo Beceiro en Covas (Ferrol). Non estaban todos os que son pero si estaban os patriarcas e bebés.

 Os irmáns Roca Golpe, de esquerda a dereita, o tío Xan oitenta anos, O tío César 87,  e o tío Pepe, 83… ¿De que estarían a falar?

César e Pepe presidindo a mesa:

Juan, César e Pepe preguntándose, e onde estará o noso irmán Xulio? Ten a muller maliña, dicía Juan. Eu tamén teño a miña e estamos todos aquí cos fillos, netos e bisnetas, dicía Pepe. Oliva é dona Dolores, dicía César e tamén está aquí…

A tía Mérida e a tía Otilia:

O tío Xan coa súa dona:

Xan e César coas súas netas (Carol e Aida) e a alegría da casa: Alexandra a benxamina do grupo con vinte días de existencia, a bisneta de César.

Oliva a feliz bisavoa, dona de César:

Velaquí unha ampla representación da familia Roca:

Na foto superior podemos observar a un dos netos de Pepe e Otilia, Sergio, coas cullers pegadas por toda a cara. Disque vai par Físico Nuclear, pero dadas as súas actitudes ao Uri Gelli, coidamos, que, en nada, vai saír na Wikipedia como o maior animador circense, unha gozada de rapaz, totalmente socializado, como a súa encantadora irmán Raquel que hai quince días fixo a Primeira Comuñón e que eran os máis cativos do clan Roca ata que apareceu Alexandra.

O curmá Xan Carlos (armadanzas fundamental da Xuntanza) coas súa dona.

Roberto e Jorge, dos Roca Bordello…

José Luís (Roca Bordello) coa súa sobriña Raquel:

Aida e Nuria…

Aida con Alexandra dos Roca Díaz, a neta de Fina Roca:

Pero…

Hoxe morreu o tío Pepe, que putada! Quedamos orfos…

Acabo de chegar do tanatorio e non teño palabras. Sentido pésame familia Roca…

Texto e fotos: Fina Roca �

Baixo o nome de Malá Utopie (Utopía de muller) ven de inaugurarse na galería coruñesa de Alen Klass http://www.alenklass.es/  unha singular exposición de Fotografía da artista checa Eliska Fischerová (Khiria)

O acto de presentación estivo moi animado, concurrido e divertido:  Alex actuou de intérprete, a pintora Rosa de descubridora de xenios e Eugenia de mestra de cerimonias.

Eliska Fischerová ten 22 anos, é unha das modelos alternativas máis prestixiadas da República Checa e unha das promesas máis importantes da fotografía deste país que paga a pena visitar anque só sexa de forma virtual:  http://www.disfrutapraga.com/

Eliska empezou pintar con sete anos de idade, pero, aos dazasete, descubriu a fotografía dixital e quedouse prendada do photoshop e até de agora. Estudiou fotografía no Instituto da Arte e Comunicación Visual de Praga. Se serve de se mesma, oomo modelo, para facer as fotos, e tamén se deita das súas amigas.

Velaiquí coa súa estética gótica e coa súa nai, quen non quixo perder a primeira exposición da súa filla en España.

http://www.khiria.com/

Autorretratos:

Aspecto de Alén Klass Arte, unha sala de exposicións modesta, que está a marcar o ritmo artístico da cidade coruñesa dando a coñecer e descubrindo grandes artistas de talla universal.   

Esta foto chamou poderosamente a atención: a modelo é unha amiga de Khira, pero tanto á dereita como a esquerda aparecen dúas pantasmas que para se quixer o presentador de Milenium.

A exposición estará aberta do 3 ao 25 de xuño de 2010: C/  Dolores Rodríguez Sopeña, 9, A Coruña.

Texto e fotos: Fina Roca

�

A canción española de Eurovisión Algo Chiquitito non tardou en adaptarse na rede ao salario dos funcionarios/as, eramos poucos e pairu a avoa: algo chiquitito el salario se nos quedó, pero, habera quen pense, que os funcionarios e funcionarias viven  a corpo de rei borbónico.

O caso é que en versión castelán a eurovisiva canción -unha merda- estase a facer famosa polas moitas adaptacións e críticas á redución salarial do funcionariado. Este vídeo non ten desperdicio, pois si, algo chiquitito el salario se nos quedó e cara de idiota tamén.

 http://www.youtube.com/watch?v=_POzXVyq6xA

Xa está ben de pagar xustos por pecadores, aínda se nos subisen o salario en tempos de bonanza, outro galo cantaría, pero non, ¿para que? Xa somos ricos de mais, malia ter que pedir un crédito para pagar a Facenda Pública e, aínda por riba os xornais que se las dan de progresitas, como El País, ousan facer enquisas cuestionando as vacacións do funcionariado educativo. A teñen clara como nos quiten as vacacións, logo de reducirmos o salario vai comprar periódicos, Coca-colas ou chupa-chups Deus do ceo…

Dende este intre declarome anti sistema e ex consumidora de todo, unha funcionaria coma min de salario reducido tras 39 anos de servizos prestados non pode gastar nada de nada, nin sequera en viños e tapas. Comprarei o mínimo, gastarei o imprescindible e pedirei baixas a mazo para compensar o que me quitan do froito do meu traballo.

Nin que estivesemos nunha checa ou no capitalismo salvaxe para que o patrono maior se deite do noso traballo. ¡Que os zurzan! Que lle quiten escaparates a Zara e que lles obriguen aos grandes constructores, embaxadores ou Papas a vivir coma un mestre de escola, por exemplo.

Por certo, ¿canto lles van descontar aos bispos e a duquesa de Alba para paliar a crise? A Globalización e o liberalismo político (tanto ten Xan ca Pericán) non conduce a ningures. Fina Roca. �

Unha xa non sabe que dicir ante a historia que estamos a vivir e, coma sempre, síntome culpable de non ter feito máis para evitar que a xente boa sexa apartada do sistema por facer o que ten que facer. Pido perdón por non apoiar a tanta e tanta xentiña do común que, coma o xuíz Garzón, -quen traballou de albanel para se pagar os seus estudos- está a sofrir nas súa  carnes o acoso e derribo dos novos caudillitos e caudillitas democráticas. No Sistema Educativo son tantos, que xa nin vos conto.

Non hai dereito que no  caso que nos ocupa gañen a Falanxe, os Trillos and Matas, é dicir, os hi de putas, amén de resto de especuladores fronte  os xuíces xustos. O governo e maila oposición son culpables por non poñer fin a tantas  maldades humanas. Baltasar Garzón te queremos. Abaixo os políticos corruptus e os franquistas miserables.

http://es.wikipedia.org/wiki/Baltasar_Garz%C3%B3n

Fina Roca

Drauzio Varella, oncólogo, e premio Nóbel de menciña dixit:

“No mundo actual estase a invertir cinco veces máis en menciñas para a virilidade masclina e en silicona para as mulleres que na curación do Alzheimer. No futuro teremos vellas de tetas grandes e vellos de pene duro pero ninguén recordará para que serven.“ 

A frase non ten despedicio e circula pola rede: 

http://pt.wikipedia.org/wiki/Dr%C3%A1uzio_Varella. �

A UNESCO promulga en 1995 o día Internacional do Libro que se celebra a nivel mundial o 23 de abril en homenaxe a Miguel de Cervantes, William Shakespeare e I. Garcilaso de la Vega:

 http://es.wikipedia.org/wiki/D%C3%ADa_Internacional_del_Libro

Nos tempos que corren de crises mentais-políticas, é de admirar que exista xente que aposte firme pola letra impresa. A escritora e xornalista Cecilia, dona da Libraría NÓS, perteñece a esta especie:  

 http://www.librerianos.com/

En Nós tiraron a casa pola chanela obsequiando aos habituais clientes cun libro e unha botella de viño Alvariño dos viñedos Rosalía de Castro, amén dun ágape con cava…

Había abarrote coma no Parrote e dous ilustres oradores:  

a) Pedro González Palencia chef e dono do Restaurante Contrapunto, que deleitou ao persoal con numerosas receitas de peixe, hortalizas e froitas de temporada coas que elaborar suculentas cremas frías: a de remolacha con berberechos non tiña desperdicio.

b) Eduardo Riestra, o editor de Ediciones de Viento e Barracuda Libros, gozou a mazo contando como lle dese por editar libros de viaxes exóticas. Dedicoulle especial atención ao libro de Jaimal Yogis: Saltwater Buddha. A divertida historia dun surfeiro de dazaseis anos que busca o Zen nas ondas da mar salgada. Traducido por Susana Carral Martínez e ilustrado por Miguel Ángel Martín…

Velaiquí a Cecilia presentando ao chef:      

Idem co editor:

Libro e Alvariño como agasallos: 

Momentos inesquecibles: así da gusto ler, non si?

Texto e fotos: Fina Roca

�

Este enlace é unha xoia, a xoia da corona, non tedes máis que seleccionar o periódico que querades e lelo. Pinchade aquí:

  www.kiosko.net

 �

A ensenada de A Coruña está formada polas praias de Riazor, Orzán, Matadeiro… Praias de augas limpas, tranquilas as veces e alporizadas outras, como debe ser. Recén veñen de concederlle un fermoso premio: o sonido das ondas da ensenada do Orzán é o máis fermoso do mundo:

 http://www.lavozdegalicia.com/coruna/2010/03/04/0003_8332898.htm

O caso é que os políticos de turno nunca están contentos con nada e non se lles ocurre outra cousa que facer o recheo da praia en contra da opinión pública, ecoloxistas e persoas de ben pensar e, máis aínda, escomenzar as obras agora, nos mellores días de sol para poder gozar da praia. Traen area de canteiras en gabarras que, cal dragado da ría, expulsan por grandes tubos ao areal coa consabida dispersión da mesma. Que ganas de gastat cartos onde non se debe, para que logo digan que hai crise. De momento, está cerrada ao público a praia do Orzán, dende o rompeolas ata a o Matadeiro, a zona dos surfeiros, que se quedaron sen lugar de práctica.

A area é de canteira e, anque estea lavada, é dura, moi dura, demasiado para poder pasear descalza… 

Antes. Augas limpas nas que bañarse en inverno e verán, unha gozada:

Agora. Po, augas branquecinas, raras e tubos a moreas…

Un grupo ecoloxista está a facer castelos de cartón e area xusto no rompeolas, no lugar onde se xuntan, ou separan, as praias do Orzán e Riazor, tamén están no facebook…

http://defendendoaspraias.wordpress.com/

Fotos e texto: Fina Roca

Non podo evitalo, me cabrea tanto arboricida neste parque, que se ben por zonas pode que ate quede ben, -grazas a oposición veciñal á tala indiscriminada- por outras a substitución da cor verde polo cemento e asfalto da mágoa velo. Nunca entenderei que se poda acabar con tantas arbores centenarias, frondosas e frutais - manciñeiras, pereiras, cerdeiras, zorolleiros ou figueiras-para acabar poñendo palmeiras ananas ou cipreses, pero, desto levo falando largo e tendido neste blog dende que empezaron as obras a bombo e plaltillo. 

Losada non admite críticas adversas e, incluso, insulta ás súas propias electoras chamándolles maleducadas. Por que? Por negarse a saír na foto con el e por plantarlle cara cando ousa dicir que as árbores taladas estaban enfermas. El sí que está enfermo de poder e soberbia… 

Nesta zona vivía xente do común, que cultivaban as súas leiras… 

No caso que nos ocupa unha imaxe vale máis que mil palabras: vealiquí o antes e o despois. 

E chegaron os destructores:

Teño fotos a moreas do día a día…

É curioso, mentres eiquí sustitúe bosque e leiras por cemento, o alcalde, fai leiras nos xardíns da Mariña, fronte ao porto deportivo: un xardín a base de porros, coliflores, leitugas, repolos de Betanzos e máis cebolas. Para quen son a leña e mailos productos da horta da Mariña. Non ten desperdicio, mirade:

Texto e fotos: Fina Roca

�

Hoxe Domingo de Ramos escomenzaron os actos litúrxicos da Semana Santa e, este ano, decidín percorrer as parroquias menos emblemáticas a nivel turismo, para saber como se vive o Domingo de Ramos a nivel barrio. Pagou a pena visitar a parroquia de Santa María de Oza, en Monelos, A Coruña…  

A procesión da borriquiña en Viveiro, Ferrol, Coruña, Lugo, Santiago ou Ourense remóntase a épocas ancestrais e son transmitidas pola TVGa, pero, observar en directo como se mantén a Liturxia en barrios como Monelos (A Coruña), problemáticos, periféricos e asociados ao mundo da droga, do paro e xubilacións adiantadas, é moito máis interesante e, incriblemente, máis positivo ca aqueles lugares de interés turístico. Podedes ver nesta mesma páxina o derradeiro asesinato ocorrido nesta zoa, na Rúa da Igrexa. Pero, créedeme a xente do lugar é familiar, boa xente, que se preocupa polos gatiños, polos anciáns e nenos a tódolos niveis, malia a fama do trapicheo de drogas…

A Igrexa da Parroquia de Santa María de Oza está porta con parta das primeiras vivendas sociais coruñesas de integración xitana, un barrio cheo de churembeis/las que xogan no atrio da Igrexa baixo a atenta mirada das súas nais e avoas. Nunca houbo problemas coa parroquia malia que a meirande parte dos xitanos pertencen a Igrexa Evanxelista e que adoitan facer as barbacoas e tende-la roupa nas beirarrúas da Igrexa. Que queredes? A min, estéticamente, moléstame máis o polideportivo do IES de Monelos que pegaron a fermosa Igrexa de Santa María de OZA, que as bragas, calzoncillos ou sabas, que os xitanos tenden na acera da Igrexa, como podedes ver nestas páxinas. Os xitanos/as, cando pasamos diante deles, adoitan dicir: que pase a boa xente, e iso reconforta a calquera.

 Na parroquia da que nos ocupamaos, a Eucarestía do Domingo de Ramos, celébrase no Atrio da Igrexa, ao aire libre, ao pe do fermososo cruceiro de pedra; a misa, cantada por parroquíáns dirixidos maxistralmente por unha muller moi nova, invita ao recollemento e reflexión. Como en toda A Coruña, e Galicia en xeral, o crecemento cero da pobación, -agás entre a poboación de etnia xitan que son evanxelistas a meirande parte- notábase na celebración de Monelos: palmas e palmeiras portadas por nenos ou nenas había poucas.

Ramos a base de loureiros e olivos había moitos pero portados por xente maior coas súas mellores galas, como manda a tradición. A misa, en castelán, pero, os cregos, logo da Eucaristía, falaban en galego cos seus fregueses/as. Co linda que é a Eucarestía en galego…

Velaiquí algunhas imaxes que inmortalizaron o Domingo de Ramos en Monelos: 

O coro da parroquia:

Sinceramente, que molesta máis? A roupa a secar dos xitanos que viven no edificio de enfronte ou o pabellón deportivo do IES de MONELOS?

Texto e fotos: Fina Roca

�