{"id":2332,"date":"2026-02-10T21:06:46","date_gmt":"2026-02-10T21:06:46","guid":{"rendered":"https:\/\/www.finaroca.com\/?p=2332"},"modified":"2026-02-14T22:05:47","modified_gmt":"2026-02-14T22:05:47","slug":"lostregos-de-orballo-poemario-de-fina-roca-desenado-por-carolina-nunez-roca-editado-e-publicado-por-brit-es-magazine","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.finaroca.com\/?p=2332","title":{"rendered":"L\u00f3stregos de orballo Poemario de Fina Roca, dese\u00f1ado por Carolina N\u00fa\u00f1ez Roca. Editado e publicado por Brit Es MAGAZINE"},"content":{"rendered":"

Presentaci\u00f3n do Poemario L\u00f3stregos de orballo de Fina Roca, en Ferrol, por Siro L\u00f3pez Lorenzo. O d\u00eda 6 de xaneiro de 2026 no Ateneo Ferrol\u00e1n.\u00a0<\/strong><\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

 <\/p>\n

Boas tardes.<\/strong>
\nFina Roca<\/strong>, a dama a quen acompa\u00f1o hoxe neste escenario, \u00e9 unha poeta ferrol\u00e1 autora de varios libros; un recente, precioso de contido e de forma porque est\u00e1 dese\u00f1ado pola filla Carolina N\u00fa\u00f1ez Roca, que disto sabe canto c\u00f3mpre saber e m\u00e1is. O libro \u00e9 un poemario titulado L\u00f3stregos de orballo e Fina, por raz\u00f3n de amizade e por sermos ferrol\u00e1ns os dous, quixo que hoxe llo presentase eu no Ateneo. Foi unha mala elecci\u00f3n porque a mi\u00f1a formaci\u00f3n en Arte po\u00e9tica non est\u00e1 \u00e1 altura que a obra merece. O meu <\/strong>primeiro contacto coa poes\u00eda foi a que tiven con catro e cinco anos na Noite <\/strong>das Pepitas ao memorizar as letras que cantaban as rondallas:<\/strong>
\nCuando duermen las flores<\/em>
\nen sus bellos pensiles<\/em>
\ny los blancos luceros<\/em>
\ncomienzan a rutilar (\u2026)<\/em>
\nOu esta outra:<\/strong>
\nPor tus bellos encantos,<\/em>
\nPepita hermosa,<\/em>
\ndel jard\u00edn de mis sue\u00f1os<\/em>
\nt\u00fa eres la rosa.<\/em>
\nOutra m\u00e1is:<\/strong>
\nPepita bella y gentil,<\/em>
\nyo te amo con frenes\u00ed<\/em>\u2026<\/p>\n

A m\u00fasica tapaba todo como tapan o pement\u00f3n os chourizos malos e as especies os malos callos. Sempre pensei que aqueles letristas poder\u00edan facer mellores estrofas pero que se esforzaban en manter a cursiler\u00eda como un valor propio da noite m\u00e1xica ferrol\u00e1, e probablemente era as\u00ed. A mi\u00f1a relaci\u00f3n coa poes\u00eda mellorou cando nos primeiros anos do bacharelato descubr\u00edn a Rub\u00e9n Dar\u00edo cont\u00e1ndolle un conto a Margarita:
\nMargarita est\u00e1 linda la mar,<\/em>
\ny el viento,<\/em>
\nlleva esencia sutil de azahar;<\/em>
\nyo siento<\/em>
\nen el alma una alondra cantar;<\/em>
\ntu acento:<\/em>
\nMargarita, te voy a contar<\/em>
\nun cuento.<\/em><\/p>\n

Con dez anos l\u00eda estes versos e non sab\u00eda que pensar, que sentir nin que dicir. O poeta parec\u00edame un fun\u00e1mbulo dos circos dando brincos nun aramio que se mov\u00eda dun lado a outro ameaz\u00e1ndoo con l\u00e1nzalo como un lote. Pero tam\u00e9n con dez anos lin nos mesmos libros a Manuel Machado, eloxiando ao Cid, e pareceume o forzudo do circo que coll\u00eda cos dentes o cinto dunha rapaza e levant\u00e1baa no ar. Eu l\u00eda:
\nEl ciego sol se estrella<\/em>
\nen las duras aristas de las armas,<\/em>
\nllaga de luz los petos y espaldares<\/em>
\ny flamea en las puntas de las lanzas.<\/em>
\nEl ciego sol, la sed y la fatiga<\/em>
\npor la terrible estepa castellana,<\/em>
\nal destierro, con doce de los suyos<\/em>
\n-polvo, sudor y hierro- el Cid cabalga.<\/em><\/p>\n

Mil veces que o l\u00eda, mil veces que un arrep\u00edo me percorr\u00eda o lombo. De maneira, querida Fina, que algunha sensibilidade te\u00f1o e leigo de todo, de todo, en materia po\u00e9tica non son e sei que hai poes\u00eda e poes\u00eda e poetas e poetas. E como na mi\u00f1a casa cantabamos a Rosal\u00eda e a Curros<\/strong>, tam\u00e9n aprend\u00edn en galego algunhas das creaci\u00f3ns supremas da poes\u00eda universal. Certo que andando o tempo devorei e dixer\u00edn a obra de poetazos como Ux\u00edo Novoneira, Salvador Garc\u00eda-Boda\u00f1o, Luz Pozo, Xoana Torres, Celso <\/strong>Emilio, Ramiro Fonte, Eva Veiga, Ferr\u00edn…<\/strong> Certo que ata fun tan ousado como para prologar un precioso poemario da ferrol\u00e1 Rosa Mar\u00eda Milleiro e presentar outro da inesquecible Fusa Guill\u00e9n, morta moi nova, demasiado nova. Certo que nos \u00faltimos anos do franquismo a mi\u00f1a relaci\u00f3n cos poetas amigos era moi intensa e que intensa era tam\u00e9n con poetas alleos que sent\u00eda cerc\u00e1ns, como Neruda e C\u00e9sar Vallejo. Xuntab\u00e1monos na mi\u00f1a casa de Villa Soledad varios matrimonios amigos e despois de cear escoitabamos a unha parella de rapsodas extraordinarios. El, anunciaba cunha fermosa voz de baixo: . E qued\u00e1bamos quedos, alentando a pouqui\u00f1os. E o rapsoda arrincaba:<\/p>\n

<Desventurado, ni el fuego ni el vinagre caliente\/en un nido de brujas volc\u00e1nicas,\/ ni el hielo devorante,\/ ni la tortuga p\u00fatrida\/ que ladrando y llorando con voz de mujer muerta, te escarbe la barriga,\/buscando una sortija nupcial y un juguete de ni\u00f1o degollado,\/ser\u00e1n para ti una puerta oscura, arrasada>.<\/em><\/p>\n

E n\u00f3s sen pestanexar. Remataba el, e empezaba ela cunha voz arxentina,
\ndoce, preciosa:
\nNi\u00f1os del mundo,<\/em>
\nsi cae Espa\u00f1a -digo, es un decir-<\/em>
\nsi cae<\/em>
\ndel cielo abajo su antebrazo (\u2026)<\/em><\/p>\n

Que? Que pasar\u00eda se caese Espa\u00f1a baixo a rebeli\u00f3n fascista?<\/strong>
\nAquela muller dic\u00edallo aos nenos po\u00e9ticamente e con voz tr\u00e9mula:Ni\u00f1os, \u00a1qu\u00e9 edad la de las sienes c\u00f3ncavas!<\/em>
\n\u00a1qu\u00e9 temprano en el sol lo que os dec\u00eda!<\/em>
\n\u00a1qu\u00e9 pronto en vuestro pecho el ruido anciano!<\/em>
\n\u00a1qu\u00e9 viejo vuestro 2 en el cuaderno!<\/em><\/p>\n

E a\u00ed, cando dic\u00eda o verso: <\u00a1Qu\u00e9 viejo vuestro 2 en el cuaderno!<\/em>>, a min
\nench\u00edanseme os ollos de b\u00e1goas e Chente carraspeaba.
\nVerdade que tam\u00e9n a ti, Fina, te conmove a galanura do verso; <\u00a1qu\u00e9 viejo vuestro 2 en el cuaderno!>.<\/em> \u00c9 a maxia da poes\u00eda. Si, todo \u00e9 certo. Zote de todo non son, pero este libro tan ben concebido, tan ben estruturado, tan ben dese\u00f1ado e tan ben editado merec\u00eda o mellor presentador, o que m\u00e1is sabe de poes\u00eda no mundo: o poeta ferrol\u00e1n Miguel Carlos Vidal, de 99 anos<\/strong>, creador con Tom\u00e1s Barros e Mario Couceiro da prestixiosa revista Aturuxo, editada nesta cidade de 1952 a 1960. Ese deber\u00eda ser o presentador do teu libro, Fina. O que ti, a t\u00faa filla e o voso libro merecedes. El far\u00eda virguer\u00edas. Eu farei o que poida. Falo de Miguel Carlos Vidal porque, certamente, \u00e9 quen m\u00e1is sabe de poes\u00eda no mundo<\/strong> e porque recentemente, coa presentaci\u00f3n da revista Ferrol An\u00e1lisis, recibiu unha homenaxe do Club de Prensa, \u00e1 que non puiden asistir, pero s\u00famome a ela aqu\u00ed e agora.<\/p>\n

Vou ao libro e empezo reparando no texto: <<Entre pregos, fotos e <\/strong>Lembranzas>><\/strong>, de introduci\u00f3n ao poemario porque nel hai unha declaraci\u00f3ns de intenci\u00f3ns da poeta: <<deixar aflorar os sentimentos e emoci\u00f3ns nun <\/strong>mundo cada vez m\u00e1is deshumanizado e globalizado no que o gran capital <\/strong>manda>>.<\/strong> E det\u00e9\u00f1ome en d\u00faas opini\u00f3ns de Xaime Oroza Carballo<\/strong>, oprologuista, que comparto totalmente: <<L\u00f3stregos de orballo \u00e9 un conxunto de cincuenta poemas ensarillados, de alto valor po\u00e9tico, cunha voz moi persoal. \u00c9 Fina Roca dende o comezo ao remate, requintando a voz, sublimando o canto, abrindo o esp\u00edrito. Ata os m\u00e1is curtos te\u00f1en forza para soster o alento e deter o tempo co seu latexo de beleza>>. E m\u00e1is adiante: <<Fina escribe poes\u00eda como alenta, e deixa no ar a beleza do latexo da palabra, tinguindo de cor a n\u00e9boa da existencia coa s\u00faa voz>>. <\/em>Est\u00e1 moi ben, pero por que fai poes\u00eda Fina Roca? Polo mesmo que o fan todos os poetas de verdade: para ofreceren e compartiren o seu canto. Un poeta cantor que co\u00f1ec\u00edn pouco e admirei moito \u2013o arxentino Horacio Guaran\u00ed- dic\u00eda nunha canci\u00f3n: <Si se calla el cantor, calla la vida\/ porque la <\/em>vida, la vida misma, es todo un canto.\/ Si se calla el cantor mueren de <\/em>espanto\/ la esperanza, la luz y la alegr\u00eda><\/em>. Horacio Guaran\u00ed era un cantor e poeta popular, con problemas na disposici\u00f3n das comas e nas concordancias, pero a min emocionoume como poucos.<\/span><\/p>\n

E neses poucos est\u00e1 Fina Roca. Ela, que co\u00f1ece os seus poemas como a fillos, distribu\u00ednos en alcobas por grupos: unha para os l\u00f3stregos abstractos, outra para os sensitivos, outra m\u00e1is para os reflexivos, e a \u00faltima para os insens\u00edbeis. Iso est\u00e1 moi ben para quen queira facer unha an\u00e1lise profunda da s\u00faa poes\u00eda, pero a min a \u00fanica diferenciaci\u00f3n que me interesa \u00e9 a dos poemas que me chegan e non me chegan. E pr\u00e1ceme dicir que me chegan os m\u00e1is deles desde todas as alcobas.
\nLeo:<\/strong>
\nDime, alma, raz\u00f3n et\u00e9rea da mi\u00f1a existencia,<\/em>
\nque entelequia, divina ou humana,<\/em>
\npode apropiarse do meu esp\u00edrito soberano?<\/em><\/p>\n

E m\u00e1is adiante:<\/strong>
\nAlma, altiva e vaidosa\/ <\/em>verxel de fracasos doridos\/,<\/em>
\npor que me humillas coas t\u00faas ansias perdur\u00e1beis<\/em>
\nde salvaci\u00f3n eterna?<\/em><\/p>\n

Estes non son versos feitos con palabras buscadas no dicionario nin coa <\/strong>Intelixencia Artificial. Son versos que te\u00f1en a fondura filos\u00f3fica dos <\/strong>mellores aforismos e a maxia dos grandes acertos po\u00e9ticos<\/strong> como ese <qu\u00e9 viejo vuestro 2 en el cuaderno>, que levo comigo como unidade de medida po\u00e9tica sempre. Fina Roca fala das bolboretas e ch\u00e1malles: <radiante luz dos sentimentos>. \u00c9 un acerto, un grande acerto. As bolboretas son a luz da mi\u00f1a infancia na costa do Campo de Batall\u00f3ns, onde o secadoiro de peles do matadoiro. Eu medrei entre centos, milleiros, de bolboretas brancas, amarelas, azuis, violetas, de moitas e esplendorosas cores, que os nenos chamabamos <reis>\u00a0 e outras m\u00e1is pequenas e menos fermosas, que chamabamos ra\u00ed\u00f1as. Cando anos despois lin o Merl\u00edn e familia<\/em> de Cunqueiro, pensei que o mundo que o mago mostraba aos nenos da Terra de Miranda a trav\u00e9s das pompas de xabr\u00f3n era o meu mundo entre as bolboretas da costa no Campo de Batall\u00f3ns.<\/p>\n

Alg\u00fans versos de Fina Roca te\u00f1en un punto de humor que os converte en agudos aforismos, dignos de Bergam\u00edn e Juan Ram\u00f3n Jim\u00e9nez, mestres do x\u00e9nero. Enc\u00e1ntame este: < O libre albedr\u00edo fux\u00edu de min\/ para evistarme molestias<\/em>>. Par\u00e9ceme sublime. E este outro: <Os so\u00f1os af\u00e1stanse de min\/ e non te\u00f1o inimigos a quen botar a culpa>.<\/em> Esta muller pensa, pensa tanto <\/strong>que \u00e1s veces ten maniotas no pensamento<\/strong>. C\u00f3ntao nun verso. Te\u00f1o que rematar e f\u00e1goo cunha dobre observaci\u00f3n: engai\u00f3lame a poes\u00eda amorosa de Fina Roca. Apr\u00e9ixanme os versos en que expresa o desexo, a necesidade, de ser amada alma a alma e pel a pel : <Nisto e noutro,\/ que non podo explicar,\/ invadiume o desexo irreprim\u00edbel\/ de querer ser amada\/\/ sen redimirme de nada\/ de sentir a sensaci\u00f3n de gloria<\/em>><\/em>. E arrep\u00edanme pero apr\u00e9ixanme tam\u00e9n os versos de denuncia da violencia machista: < Tentache cambiar a mi\u00f1a vida sen consultarme\/ manipulaches a mi\u00f1a propia percepci\u00f3n da realidade,\/ para controlarme, asustarme, humilarme e illarme<\/em>>. E de s\u00fapeto, no medio do poema, este verso terrible: < Que che fixen para odiarme tanto<\/em><\/strong>>.<\/p>\n

Versos terr\u00edbeis todos son os do poema Violaci\u00f3n: <Non chegaches \u00e1 floraci\u00f3n…\/ Anxo meu,,,>.<\/em><\/p>\n

Non leo m\u00e1is.<\/p>\n

O prologuista Xaime Oroza Carballo di que Fina \u00e9 unha voz orixinal na <\/strong>poes\u00eda galega. Iso \u00e9 dif\u00edcil, \u00e9 o dif\u00edcil, o m\u00e1is dif\u00edcil; pero ela cons\u00edgueo e <\/strong>danos a clave<\/strong>: <Peneiro a\u00a0 luz das palabras\/ nun mui\u00f1o de mareas literaias<\/em>>. Diso se trata: non de peneirar as palabras \u2013iso fac\u00e9molo todos-, sen\u00f3n de peneirar a luz das palabras para quedar coa propia luz. E esa luz – a s\u00faa luz- est\u00e1 en versos que son s\u00f3 raiolas de luz e versos que proxectan sombra, \u00e1s veces negra sombra. Versos breves, case silentes, e versos soltos e libres como andori\u00f1as que voan e <<zurrichan, zurrichan, zurrichan e zurrichan>>. Eu calo e non zurricho m\u00e1is. D\u00e9ixovos coa poeta Fina Roca.\u00a0 Siro L\u00f3pez Lorenzo<\/strong><\/p>\n

\u00a0\"\"<\/a>\u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \"\" <\/a>\"\" <\/a>\"\"<\/a>\"\"\u00a0<\/a><\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Presentaci\u00f3n do Poemario L\u00f3stregos de orballo de Fina Roca, en Ferrol, por Siro L\u00f3pez Lorenzo. O d\u00eda 6 de xaneiro de 2026 no Ateneo Ferrol\u00e1n.\u00a0   Boas tardes. Fina Roca, a dama a quen acompa\u00f1o hoxe neste escenario, \u00e9 unha poeta ferrol\u00e1 autora de varios libros; un recente, precioso de contido e de forma porque … <\/p>\n

Continuar lendo “L\u00f3stregos de orballo Poemario de Fina Roca, dese\u00f1ado por Carolina N\u00fa\u00f1ez Roca. Editado e publicado por Brit Es MAGAZINE”<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[9,1],"tags":[41],"class_list":["post-2332","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-literatura","category-sen-clasificar","tag-poesia"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.finaroca.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/2332","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.finaroca.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.finaroca.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.finaroca.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.finaroca.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=2332"}],"version-history":[{"count":15,"href":"https:\/\/www.finaroca.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/2332\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2383,"href":"https:\/\/www.finaroca.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/2332\/revisions\/2383"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.finaroca.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=2332"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.finaroca.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=2332"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.finaroca.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=2332"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}