Fina Roca

Na Coruña os reis magos chegaron en tren. Milleiros de nenos, avoas, nais e pais agardaban por eles na Estación de San Cristóbal. As seis menos dez empezou a cabalgata, como se pode observar no reloxo da torre, un recorrido espectacular dende a estación ata María Pita, pasando pola fonte de Catro Camiños. Ninguén perdía pancada, os pequerrechos a cabaliño dos seus proxenitores, e no colo dos avós e avoas. Os caramelos -este ano habíaos para cilíacos-voaban por riba das cabezas e, coma sempre, ao querer collelos, houbo algunha insesperada caíada. Había cativos/as con bolsas cheíñas de caramelos, os máis listos puñan o paraugüas ao revés. Os bombeiros coa estrela de Belén e o carteiro real guiaban a Melchor, Gaspar e Baltasar. Baltasar era un rapaciño de cor moi noviño, que non paraba de botar bicos e caramelos, gozaba a mazo co evento. A incorporación a Avenida para acceder á praza de María Pita foi perigroso. Xinetes e amazonas da Hípica acompañarn aos reis. E detrás de todos, pechando a cabalgata, ían as tanquetas de limpeza absorvendo os confettis. A cabalgata da Coruña, non é como a de Madrid, pero vale, xa ilusiona a nenos e maiores…

Velaqui:

Texto e fotos: Fina Roca.

Cando era nena adoitaba bañarme na praia das Catedrais, en Ribadeo, de xoven e adulta tamén me bañaba alí de marea baixa. Sempre me gustou este lugar ata que se disparou a súa merecida fama e invadírona os turistas, que non sempre respectan o entorno natural. Agora a penas vou por alí, agás en inverno, xa que dende que lle concederon o galardón de patrominio natural non hai maneira de gozar da paisaxe, hai máis xente ca areal. Sempre temín e temo que alguen se fixe demasiado nas praias salvaxes que tanto me gustan, porque de seguida lles conceden bandeiras azuis. COAS BANDEIRAS CHEGA A URBANIZACIÓN DO ENTORNO E OS MALDITOS PASEOS MARÍTIMOS que parecen todos dun parto e acaban co litoral .

Con todo paga a pena visitar as Catedrais, mirade:

http://commons.wikimedia.org/wiki/Praia_das_catedrais

Fina Roca

Abride aquí se vos sentides ninguneados:

la ranita.pps

http://ga.arroutada.info/

Que pasada! Prometo apuntarme o próximo ano. Os organizadores estaban exhaustos, tres días e tres noites sen dormir é moito! Rapazas hai poucas e maiores de coarenta non hai ninguén. Marcos Fariña, un dos organizadores, aseguroume que ontes houbo un visitante de máis de setenta anos. Había moita solidaridade entre todos os amigos da arroutada party, de feito se alguén se levantaba dicindo que tiña fame, de seguida, os coleguiñas de PC ofrecíanlle bocatas ou patatas fritas.

Veñen de todas partes e algúns traen súper equipos e outros mini portátiles. Chaman a atención as Pantallas xigantes de máis de 40 pulgadas con cómodos asientos para os seus usuarios, como se de Formula I se tratase. Permiten fumar anque os fumadores sitúanse aparte e non parecen molestar a ninguén. Hai máis limpeza que nos botellóns e menos porros e pirulas, tampouco se observa excesivo consumo de alcohol. En todas as mesas: coca-colas e patatas fritas.

Velaiquí:

Os participantes poden apuntarse por Internet ou en taquilla previo pago para poder facer fronte aos gastos. Os visitantes non pagan: teñen que deixar o DNI que recollerán a saída. Con un semple portatil se pode navegar a velocidade de vértixe, baixar películas, arquivos, música… 

Prevalecen os xogos interactivos.

 

 

Texto e fotos: FIna Roca

Máis de cinco mil persoas déronse cita no Campo de Fútbol  e bisbarra de Viveiro para acoller o RESURRECTION FEST considerado o mellor FESTIVAL de HARDCORE de Europa e parte do estranxeiro:

http://www.resurrection-fest.com/

Abarrote no parque de Viveiro perante dous días: 31 de xullo e 1 de agosto. Acampada libre no parque, San Roque e Lavandeiras (Celeiro)… O bono para os dous días custa 18 euros. De crises, nada, de nada…  Impresionante concertación de xente de todas partes. Porreros, borrachos e abstemios. Hai de todo. Ferve Viveiro co hardercord neiorquino, británico, español e galego. Non pasa nada que non pase nun botellón local. Como unha imaxe vale máis que mil palabras velaquí:

Quentando máquinas: Overcome.

Gardando cola: rapaces e rapaciñas do Primeiro Ciclo da ESO amén de adultos de tódalas nacionalidades, e profesións, en especial lusos, – seguidores dos portugueses Fort de Glory e Ratos de Porao- non queren perder pancada  dos principais grupos hardecord: The Eyes, Rain Is Art, Madballl, H2O, Hazen Street, The Toy Dolls, Mad Caddies, Bytheface, etc…

Tendas de campaña da marca Quechua ata no arcén do Estadio:

No parque predominaban as cores negras propias dos grupos musicais Metal. Por faltar non faltaban nin os Skingers, nin os PUNK de cores diversos: rubios, rousados, zanahoria etc:

O chiringito do camping estaba a tope. Mesmo había grupos coas súas mascotas preferidas, dende cans, cadelas, paxaros e furons:

Tanto os cans como o furón estaban tranquilísimos! Sen problemas…

Sorprendía a profusión de rapaces e rapazas tatuadas de arriba abaixo: alá cadaquén coas súas manías.

Namentras a xuventude gozaba a tope da vida e da musica, en Viveiro, na praza de Pastor Díaz quentaban motores para celebrar o Festival máis casposo do mundo mundial: O Festival do Landro:

E o máis lindo da xornada: Carlos Romero e os seus amigos. Uns monicreques fabulosos con guitarra tradicional:

Texto e fotos: Fina Roca.