15 M. A Coruña…

Na Coruña continúa a acampada do 15 M. Cabe subliñar que agora están moi pendentes dos deshaucios por falta de pago de hipotecas, que anuncian día a día na páxina dos indignados, para evitar os desaloxos dos máis necesitados…

http://es.wikipedia.org/wiki/Movimiento_de_indignados_15-M

Dende o principio, este movimento pacifista, gozou da simpatía e solidaridade dos coruñeses e coruñesas.

Recordemos:

1. Monte de San Pedro. Alí estivemos…

http://www.youtube.com/watch?v=VMbX9ttJA8o

2. Cadea humana: Codo con codo como no Prestige, aínda que aquela cadea do alumnado e profesorado de Secundaria rodeando a Costa da Morte baixo a bandeira de Nunca Máis, en protesta polo chapapote do Prestige, fose irrepetible…

http://www.lavozdegalicia.es/coruna/2011/05/26/00031306366297756900658.htm

3. Acampada: Antes e agora

Agora persisten os perro flautas: eses rapaciños e rapaciñas, pacifistas, cos seus canciños, porros e flautas, que te tratan maravillosamente, anque as veces non saiban contestarte coherentemente ao que lles preguntas. Con todo eu prefiro velos a eles que aos banqueiros abigarrados, que se burlan de nós a diario e que pasan con cara de noxo diante das jaimas do Obelisco coruñés. De seguro, que se eu tivese os seus anos estaría baixo a carpa, día e noite, indignada, claro…

O acoordinista do Corte Inglés púxolle música ao evento, solidarizándose con todos os movementos pacifistas…

Texto e fotos: Fina Roca

Indígnate…

Indígnate, segunda parte, dedicada a Carlos Jiménez, o mellor showman da RTVG, da radio idem e do mundo mundial. Aos cinco minutos de publicar o de indígnate, xa estaba el chateando conmigo para que llo contase todo con pelos e sinais, dende entón non fai máis que mandarme e-mails con certo morbo e colgando as fotos da desfeita no facebook, facendo porras por ver se me facían ou non caso. Pois sí queridiño, xa sabes que cando me indigno arde Troia, pero desta vez, farta de andar berrando sempre, filmei o corpo de delito, chamei a policía local e amenacei ao constructor con paralizarlle a obra: remedio de santo. Ese mesmo día xa me estaban a quitar a capa de po branco e hoxe as cinco da tarde viñeron coas máquinas aspiradoras e mangueiras: luz e maila auga de obra. Faltaría máis…

Fago constar que estiven na cadea humana e nas jaimas dos Indignados coruñeses do obelisco. Publicarei algo sobre o mesmo agora que recuperei a autoestima. O mellor de todo esto, foi ver a meu pai (88 anos) resucitando do letargo mental, bastón en man, cal macho alfa, amezándoos, como non me fixesen caso. En dúas horas deixaron todo como os chorros do ouro, incluídos os cristais. César ofreceulles una cerveza, pero advetíndoos de que non volvesen repetir a desfeita. Rimos a cachón os obreiros e máis eu, pois eles non teñen a culpa de facer as cousas mal: son os constructores e os promotores os que mandan. En fin! postas a pedir vou ver se me pintan a terraza polas molestias recibidas. As prantas procurei podalas agora mesmo para que resuciten na súa totalidade…

Velaiquí empezando os preparativos:

Fina Roca, Limpieza terraza tras la denuncia 002.jpg

O antes e o despois, anque nas anotacións anteriores podes velo antes moito mellor

Fina Roca, Limpieza terraza tras la denuncia 003.jpg

Cesar revisando a limpeza:

Fina Roca, Limpieza terraza tras la denuncia 004.jpg

Fina Roca, Limpieza terraza tras la denuncia 006.jpg

Texto e fotos: Fina Roca

Larpeiros…

nota supletoria: vale! Graciñas por todo pero non sigades a mandarme e-mails porque non dou feito, estou de novo con vosco grazas a un amigo fiel. Carlos, prometo publicarlo todo cuando veñan coa máquina a limpar. Xa empezaron onte pero a man, había que ver ao meu pai ameazándoos co bastón e explicándose coa policía local.

Agora imos falar do que verdade importa, de Literatura culinaria:

Novas receitas da cociña de larpeiros de BENIGNO CAMPOS, esta vez con música, publicada pola editorial Galaxia, que recén vén de presentar na Librería Nós, con abarrote no Parrote. Non vou contar aquí como me gustan as presentacións de libros onde teñen que ser: nas librerías tradicionais. Sabédelo de sobra.

http://www.librerianos.com/

O caso é que eu son unha fiel seguidora deste programa da TV Galega, porque me gusta comer e cociñar, e porque está moi ben levado. Primeiro Tomás vai facer a compra da receita recomendada ao mercado, ou directamente a ría, a recoller almeixas coas mariscadoras ou as bateas polos mexilóns; mesmo coas carnes, polos, cocho ou terneira galega sempre vai ao lugar de producción, bos productos da terra, cando non vai ao bosque a recoller fungos ou noces, e logo Benigno e Loliña cos mandiles de Larpeiros van mostrando a receita paso a paso, na cociña dun pazo maravilloso, cantando mentras cociñan, como facía miña nai, para acabar gozando da boa mesa con dous ou tres invitados nos xardíns, ou comedor do pazo en tempos de inverno. A xenta nova mesturase coa vella, e todos tan contentos. O formato é ideal para aprender e entreter, que é o que de verdade importa. Benigno, na presentación en Nós, prometeume, agora que empeza a campaña do bonito, de preparar unha exquisitez da Mariña Luguesa, de Viveiro e Celeiro, concretamente, o bonito en roio, unha das miñas especialidades culinarias. Unha cociña fácil e saborosa coma a de Benigno e Loliña, aderezada con cantigas populares, paga a pena seguila, mercar o libro, non vos arrepentiredes. O libro vén cun CDE das cantigas subliñadas, só lle falta o mandil.

http://www.crtvg.es/programas/?m=3&p=431

Veaiquí a Benigno firmando libros, quedoulle a man esgotada de tantos como tivo que firmar.

A librería Nós invitou a todos os presentes a un ágape e alvariño, que te cagas, das bodegas Pazo Casanova.

Texto e fotos: Fina Roca

Semana Santa de Viveiro, A Misericordia

Este ano a neófita confradía da Misericordia decidiu renovarse ou morrer…

Encomendándose a Deus e mailos santos, emulando á Madrugá de Sevilla -que por primeira vez en oitenta anos deixou de saír este ano por mor da chuvia- os xoves confrades da Misericordia sacaron a rúa os pasos do Eccehomo (S.XVII, anónimo) e da virxe da Clemencia (S.XX, obra de Francisco Gijón) quen estreaba trono de prata, saia bordada en ouro e manto idem feitos por artesáns andaluces, amén de toca e mantelo…

Se ben é certo que en Viveiro poucos son os amantes das innovacións, por aquilo de que hai que gardar as tradicións, non menos certo é que se non fose pola procesión penitencial da Redención, que saiu as 12.30 e retirouse as tres da madrugá, non habería un alma polas rúas de Viveiro, xa que o resto das procesións suspendéronse por medo á chuvia. O tempo dará, ou non, a razón a esta confradía dirixida por xoves universitarios. Non hai que esquecer que coa tamborrada viveirense pasou o mesmo, a mitade do pobo escandalizouse e agora ten un tirón turístico que non vexas.

Hai quen vive a Semana Santa con verdadeiro fervor relixioso, quen como extraordinario acto lúdico cultural e que ve nela un mero negocio, digamos que turístico. Viveiro sen Entroido, Semana Santa ou Naseiro, non vale nada. Coa praia xa acabaron fai tempo. Así que, renovarse ou morrer…

Velaquí o traballo que da montar un evento deste xeito como para criticar por criticar. Que o recorrido era largo, ¡Home bo! Máis largo é en Ferrol, ou en Sevilla e ninguén lle pon pegas, que se a virxe con tanta vela parecía sevillana, ¿e qué? ¿Seica non sabemos co multirracial enriquece? A min encandiláronme os adornos frorais feitos por dúas chilindrinas (Rosario e Casilda Pérez) da floristería Medra. Non hai que esquecer a gran devoción que hai en Celeiro polo Ecce-homo. Os barcos de pesca cando saen pescar enfían a proa cara a capela da Misericordia para pedir a proteción do santo…

O Ecce-Homo visto dende a vagoneta da mina da Silvarosa en homenaxe aos mineiros

Fina Roca Semana Santa Viveiro 20011 0182.jpg

Interior da capela cos pasos preparados quie hai que montar e desmontar peza a peza polo pouco espazo dispoñible

Fina Roca Semana Santa Viveiro 20011 0031.jpg

Nosa Sra da Clemencia sobre andas de prata

Fina Roca Semana Santa Viveiro 20011 0012.jpg

A lúdica escultura do Ecce-homo, singular talla do século XVII

Fina Roca Semana Santa Viveiro 20011 0051.jpg

Cofrade maior, René Gómez e Segredario, Ramiro Mel na sancristía

Fina Roca Semana Santa Viveiro 20011 010.jpg

Sacando os santos da igrexa e montándoos no exterior con protectores para a chuvia

Fina Roca Semana Santa Viveiro 20011 013.jpg

Mirando ao ceo pero vestidas desafiando a chuvia, preparándose todos e todas para o gran momento

Fina Roca Semana Santa Viveiro 20011 029.jpg

Fina Roca Semana Santa Viveiro 20011 031.jpg

Túnica de cor negra, capa, capuz e faxín cor grana, cíngula negra e fachón de cera é o hábito da Confradía da Misericordia fundada en 2006.

Fina Roca Semana Santa Viveiro 20011 032.jpg

Os romanos de Lugo deron un toque festivo ao evento co seu centurión á testa:

Fina Roca Semana Santa Viveiro 20011 070.jpg

Fina Roca Semana Santa Viveiro 20011 024.jpg

Fina Roca Semana Santa Viveiro 20011 036.jpg

Cornetas e tambores, bandas de música maxistrais con cativiños orgullosos de desfilar na procesión, a gran canteira viveirense, eses nenos e nenas con gran fe e grandes dotes musicais.

Fina Roca Semana Santa Viveiro 20011 050.jpg Fina Roca Semana Santa Viveiro 20011 085.jpg Fina Roca Semana Santa Viveiro 20011 086.jpg

Fina Roca Semana Santa Viveiro 20011 084.jpg

Impresionante a saída e entrada polas verxas do Eccehomo e pola porta de Carlos V, calculado todo milimétricamente:

Fina Roca Semana Santa Viveiro 20011 048.jpg Fina Roca Semana Santa Viveiro 20011 062.jpg

O xoves santo non saiu ningunha outra procesión, por medo a chuvia. Unha curiosidade o templete para tapar aos apóstolos no atrio de San Francisco parecía unha mesa de Naseiro, ¿non si?

Fina Roca Semana Santa Viveiro 20011 019.jpg

En fin! Viveiro é moito…

Fotos e texto:Fina Roca

O túnel do Tempo

A amiga Marta mándame este link que non ten desperdicio mentres me animo a escribir de novo.

Confeso que a morte da miña nai por inesperada -¡que pena!- deixoume sen inspiración, pero empezo a me recuperar. Non hai mal que cen anos dure…

Pinchade aquí  e veredes…

http://www.rafaelcastillejo.com/

Fina Roca

Abraham Verghese

Teño un letor que está cabreado porque non escribo nada dende o verán, incluso, utiliza unha lenguaxe pouco adecuada para recriminarme. Primeiro, escribo cando me peta, para iso é a miña bitácora, e punto…

Segundo, grazas polas moitas mostras de solidaridade, se é duro perder unha nai cando menos o esperabas, máis duro é ver como un pai vai perdendo a memoria pouco a pouco, agora necesita coidados e agarimos, e os meus lectores poden ler cousas máis interesantes ca as que eu escribo, por exemplo: Hijos del ancho mundo de Abraham Verghese, un etíope que escribe como os anxos e que merece o premio Nóbel. Fina Roca

   

PUPO, UN MARIÑEIRO DO GRALLAL, Viveiro

Xosé Manuel Chaves Álvarez, alias Pupo, é un popular mariñeiro do Grallal a quen podemos ver nos días venteados da baixamar percorrer a praia de Coivas (Viveiro) voando veletas de fabricación caseira, ou navegando pola area mollada mediante unha vela con carriólana, ou patín. Fillo de Balbina da Raia, Pupo, pasa a vida na praia na casa da súa nai, única construcción decente do paseo marítimo de Covas a Xeiramar: unha casiña mariñeira con balcón de artesoado de madeira, pilón diante da porta e alpendre para secar chicharros lañados, no Pazo da Raia, clara alusión aos seus veciños do abandoado Pazo do Grallal, do  que prometo dar cumprida información xa que tan rico Patrimonio non pode seguir nas mans dos imbéciles e especuladores.

Ao que íamos, este singular mariñeiro, recórdame, incluso na súa estética, ao chifrado profesor Bacterio do TBO, quen era incapaz de estar inactivo e non paraba de inventar sofisticadas máquinas realizadas con obxectos comúns e senlleiros. Inspirado nas fontes Zen, que descubriu de casualidade por Internet, Pupo, deitándose da forza hidráulica do río de Covas que desemboca ao carón da súa vivenda, ven de facer un Batán e unha Noria cos cinco elementos principais da filososofía nipona: auga, canas de bambú, lume, terra e metal, un caldeiro e a roda dunha bicicleta. Unha pequena presa feita coas pedras da praia conduce o líquido elemento ate a noria que ao moverse acciona os mazos cargando a augua nos vasos e distribuíndoa a diversas alturas. Outro pequeno canal (xa dous) á maneira de batán conduce a augua ata unha cuba bagtendo con forza nun caldeiro (ou madeiro) facendo rúido entre carga e descarga: ‘Este trebello utilizábano nas aldeas para afuxentar aos xabarís dos campos de millo. Puñan a pota vella do caldo boca abaixo, pero, se eu poño unha pota faría tanto ruído que non deixaría durmir a miña nai. O bambú regaloumo Xavier Pernas’. Dicíamae Pupo todo cheo de razón pensando nun novo invento…

Artigo publicado en El Heraldo de Viveiro:  17 de agosto de 2010 

Velaiquí a Pupo ante a súa obra q que ven de engadir outro batán e unha ducia de troitas na represa.  

Fina Roca. Pupo. Covas 1-8-10 010.jpg

Fina Roca. Pupo. Covas 1-8-10 005.jpg

Fina Roca. Pupo. Covas 1-8-10 003 A noria de Pupo.jpg

 

Pupo coa súa familia diante da casa e coa súa nai.

 

Fina Roca. Pupo. Covas 1-8-10 012.jpg

Preparando a vea para navegar.

Fina Roca. Pupo. Covas 1-8-10 017.jpg

Texto e fotos: Fina Roca. 

Atención a navegantes a Asociación Europea de afectados pola ley de Costas ben de poñerse en contacto comigo debido aos meus artigos sobre o acoso e derribo da casa Barro de Viveiro. Dado que os abusos continúan só cos pobres ou propietarios con pouco valor adquisitivo, suxiro que entredes nesta páxina por interesante, informativa e valiosa:  

http://perjudicadosporlaleydecostas.blogspot.com/

Fina Roca

Resurrectión Fest e regatas de Kayak en Covas, Viveiro

Onte podíamos ver no parque de Cantarrana e bisbarra os derradeiros vestixios das mellores bandas actuais do panorama mundial de metal, harcord e punk. Un espectáculo do que xa din ampla difusión nesta mesma páxina en anos anteriores. A carta edición do Resurrection fest que se celebra en Viveiro no campo de fútbol novo, porta con porta do camping e do novo xeriátrico, aínda sen inagurar, atraxo algo máis de 12.000 espectadores, que non é moco de pavo para unha vila de apenas 15.000 habitantes: Down, Lagwagon, Sick Of It All, Gallous, No Use For a Name Converge, etc. A oferta hosteleira puxo o cartel de ‘agotadas as habitacións’, tanto nas pensións baratas coma nos hoteiis de más de tres estrelas, amén dos supermercados que agotaron as existencias nos tres días que durou o festival (29, 30 e 31 de xullo de 2010). Para máis información podedes consultar este enlace: 

http://www.resurrection-fest.com/festival/index.php

 Afortunadamente non houbo que lamentar grandes incidentes e, en urxencias médicas, non houbo máis movemento ca nun día de festa normal; si se votaba en falta máis servicios e duchas para tantos seguidores do harcord que malia pagar  as entradas a 35 euros os tres días, tiñan que se asear nas duchas da praia utilizando xabón e champoo, malia estar prohibido.  A ausencia de vixilancia no parque Pernas Peón facía posible que proliferasen os cans soltos de razas perigrosas cagando onde lles petaba e mesmo correndo ceibes pola praia, para acabar bañándose na mar co consabido susto dos habituais bañista. Unha paisana de Covas, vendo que eu estaba a facer fotos, fíxome saber que a ela multouna a policía autonómica por levar o caniche solto polas dunas ás nove en punto da mañá. Disque cando inauguren o xeriátrico para dependentes en primeira liña de praia, o Festival. desaperecerá ou se desviará a Naseiro, o que sería unha estupidez mental, pois, onde está non hai que coller o coche para desprazarse, nin para mercar as cousas. Multiplicaríanse os accidentes e o pobo quedaría desvalido ante unha forte fonte de ingresos. Alá eles, os bares e comercios. Se por min fose pagaríalle tres días de vacacións aos futuros residentes do xeriátrico se non resisten a música de metal rock. Velaiquí o día despois de Resurrectión Fest: a basura acumúlase como nos botellóns. ¿E que non hai maneira de concenzar aos usuarios dos especios públicos, xoves, nenos e maiores de non tirar desperdicios ao chan?

Non vale acampar nos xardíns:

Fina Roca. Harcore e bateis en Covas 1-8-10 001.jpg

Fina Roca. Harcore e bateis en Covas 1-8-10 016.jpg

non vale acampar no medio do camiño nunha haima, consumir drogas á vista dos nenos e telos cans soltos:

Fina Roca. Harcore e bateis en Covas 1-8-10 006.jpg

Non vale deixar merda por todas partes:

Fina Roca. Harcore e bateis en Covas 1-8-10 009.jpg

Fina Roca. Harcore e bateis en Covas 1-8-10 013.jpg

Fina Roca. Harcore e bateis en Covas 1-8-10 0141.jpg

Paso de aparcar coches no club de fútbol de Viveiro para paliar a crise do club. Pero non paso por vender alcohol a menores en botiquíns ou neveiras portátiles, nin comida de dubidosa procedencia.

O caso é que mentres uns e outras se marchaban recollendo ou tirando as suas pertenenzas, outros chegaban a praia de Covas para celebrar o circuito galego de kaiak no mar baixo a plica de Juan Anido en honor dun palista ferrolá que faleceu en 2006 na rota de Ortigueira. Hai xente para todo, incluso, para o casposo Festival do Landro 

Velaquí:

http://www.xornalgalicia.es/index.php?name=News&file=article&sid=24993

O día estaba gris e neboento:

Fina Roca. Harcore e bateis en Covas 1-8-10 032.jpg

Fina Roca. Harcore e bateis en Covas 1-8-10 028.jpg

Fina Roca. Harcore e bateis en Covas 1-8-10 034.jpg

Fina Roca. Harcore e bateis en Covas 1-8-10 036.jpg

Fina Roca. Harcore e bateis en Covas 1-8-10 033.jpg

En fin! Que non decaia a festa. Texto e fotos: Fina Roca