Ao que íamos, este singular mariñeiro, recórdame, incluso na súa estética, ao chifrado profesor Bacterio do TBO, quen era incapaz de estar inactivo e non paraba de inventar sofisticadas máquinas realizadas con obxectos comúns e senlleiros. Inspirado nas fontes Zen, que descubriu de casualidade por Internet, Pupo, deitándose da forza hidráulica do río de Covas que desemboca ao carón da súa vivenda, ven de facer un Batán e unha Noria cos cinco elementos principais da filososofía nipona: auga, canas de bambú, lume, terra e metal, un caldeiro e a roda dunha bicicleta. Unha pequena presa feita coas pedras da praia conduce o líquido elemento ate a noria que ao moverse acciona os mazos cargando a augua nos vasos e distribuíndoa a diversas alturas. Outro pequeno canal (xa dous) á maneira de batán conduce a augua ata unha cuba bagtendo con forza nun caldeiro (ou madeiro) facendo rúido entre carga e descarga: ‘Este trebello utilizábano nas aldeas para afuxentar aos xabarís dos campos de millo. Puñan a pota vella do caldo boca abaixo, pero, se eu poño unha pota faría tanto ruído que non deixaría durmir a miña nai. O bambú regaloumo Xavier Pernas’. Dicíamae Pupo todo cheo de razón pensando nun novo invento…

Artigo publicado en El Heraldo de Viveiro:  17 de agosto de 2010 

Velaiquí a Pupo ante a súa obra q que ven de engadir outro batán e unha ducia de troitas na represa.      

Pupo coa súa familia diante da casa e coa súa nai.

Preparando a vea para navegar.

Texto e fotos: Fina Roca. �

http://perjudicadosporlaleydecostas.blogspot.com/

Fina Roca

http://www.resurrection-fest.com/festival/index.php

 Afortunadamente non houbo que lamentar grandes incidentes e, en urxencias médicas, non houbo máis movemento ca nun día de festa normal; si se votaba en falta máis servicios e duchas para tantos seguidores do harcord que malia pagar  as entradas a 35 euros os tres días, tiñan que se asear nas duchas da praia utilizando xabón e champoo, malia estar prohibido.  A ausencia de vixilancia no parque Pernas Peón facía posible que proliferasen os cans soltos de razas perigrosas cagando onde lles petaba e mesmo correndo ceibes pola praia, para acabar bañándose na mar co consabido susto dos habituais bañista. Unha paisana de Covas, vendo que eu estaba a facer fotos, fíxome saber que a ela multouna a policía autonómica por levar o caniche solto polas dunas ás nove en punto da mañá. Disque cando inauguren o xeriátrico para dependentes en primeira liña de praia, o Festival. desaperecerá ou se desviará a Naseiro, o que sería unha estupidez mental, pois, onde está non hai que coller o coche para desprazarse, nin para mercar as cousas. Multiplicaríanse os accidentes e o pobo quedaría desvalido ante unha forte fonte de ingresos. Alá eles, os bares e comercios. Se por min fose pagaríalle tres días de vacacións aos futuros residentes do xeriátrico se non resisten a música de metal rock. Velaiquí o día despois de Resurrectión Fest: a basura acumúlase como nos botellóns. ¿E que non hai maneira de concenzar aos usuarios dos especios públicos, xoves, nenos e maiores de non tirar desperdicios ao chan?

Non vale acampar nos xardíns:

non vale acampar no medio do camiño nunha haima, consumir drogas á vista dos nenos e telos cans soltos:

Non vale deixar merda por todas partes:

Paso de aparcar coches no club de fútbol de Viveiro para paliar a crise do club. Pero non paso por vender alcohol a menores en botiquíns ou neveiras portátiles, nin comida de dubidosa procedencia.

O caso é que mentres uns e outras se marchaban recollendo ou tirando as suas pertenenzas, outros chegaban a praia de Covas para celebrar o circuito galego de kaiak no mar baixo a plica de Juan Anido en honor dun palista ferrolá que faleceu en 2006 na rota de Ortigueira. Hai xente para todo, incluso, para o casposo Festival do Landro 

Velaquí:

http://www.xornalgalicia.es/index.php?name=News&file=article&sid=24993

O día estaba gris e neboento:

En fin! Que non decaia a festa. Texto e fotos: Fina Roca

�

 Os irmáns Roca Golpe, de esquerda a dereita, o tío Xan oitenta anos, O tío César 87,  e o tío Pepe, 83… ¿De que estarían a falar?

César e Pepe presidindo a mesa:

Juan, César e Pepe preguntándose, e onde estará o noso irmán Xulio? Ten a muller maliña, dicía Juan. Eu tamén teño a miña e estamos todos aquí cos fillos, netos e bisnetas, dicía Pepe. Oliva é dona Dolores, dicía César e tamén está aquí…

A tía Mérida e a tía Otilia:

O tío Xan coa súa dona:

Xan e César coas súas netas (Carol e Aida) e a alegría da casa: Alexandra a benxamina do grupo con vinte días de existencia, a bisneta de César.

Oliva a feliz bisavoa, dona de César:

Velaquí unha ampla representación da familia Roca:

Na foto superior podemos observar a un dos netos de Pepe e Otilia, Sergio, coas cullers pegadas por toda a cara. Disque vai par Físico Nuclear, pero dadas as súas actitudes ao Uri Gelli, coidamos, que, en nada, vai saír na Wikipedia como o maior animador circense, unha gozada de rapaz, totalmente socializado, como a súa encantadora irmán Raquel que hai quince días fixo a Primeira Comuñón e que eran os máis cativos do clan Roca ata que apareceu Alexandra.

O curmá Xan Carlos (armadanzas fundamental da Xuntanza) coas súa dona.

Roberto e Jorge, dos Roca Bordello…

José Luís (Roca Bordello) coa súa sobriña Raquel:

Aida e Nuria…

Aida con Alexandra dos Roca Díaz, a neta de Fina Roca:

Pero…

Hoxe morreu o tío Pepe, que putada! Quedamos orfos…

Acabo de chegar do tanatorio e non teño palabras. Sentido pésame familia Roca…

Texto e fotos: Fina Roca �

O acto de presentación estivo moi animado, concurrido e divertido:  Alex actuou de intérprete, a pintora Rosa de descubridora de xenios e Eugenia de mestra de cerimonias.

Eliska Fischerová ten 22 anos, é unha das modelos alternativas máis prestixiadas da República Checa e unha das promesas máis importantes da fotografía deste país que paga a pena visitar anque só sexa de forma virtual:  http://www.disfrutapraga.com/

Eliska empezou pintar con sete anos de idade, pero, aos dazasete, descubriu a fotografía dixital e quedouse prendada do photoshop e até de agora. Estudiou fotografía no Instituto da Arte e Comunicación Visual de Praga. Se serve de se mesma, oomo modelo, para facer as fotos, e tamén se deita das súas amigas.

Velaiquí coa súa estética gótica e coa súa nai, quen non quixo perder a primeira exposición da súa filla en España.

http://www.khiria.com/

Autorretratos:

Aspecto de Alén Klass Arte, unha sala de exposicións modesta, que está a marcar o ritmo artístico da cidade coruñesa dando a coñecer e descubrindo grandes artistas de talla universal.   

Esta foto chamou poderosamente a atención: a modelo é unha amiga de Khira, pero tanto á dereita como a esquerda aparecen dúas pantasmas que para se quixer o presentador de Milenium.

A exposición estará aberta do 3 ao 25 de xuño de 2010: C/  Dolores Rodríguez Sopeña, 9, A Coruña.

Texto e fotos: Fina Roca

�

O caso é que en versión castelán a eurovisiva canción -unha merda- estase a facer famosa polas moitas adaptacións e críticas á redución salarial do funcionariado. Este vídeo non ten desperdicio, pois si, algo chiquitito el salario se nos quedó e cara de idiota tamén.

 http://www.youtube.com/watch?v=_POzXVyq6xA

Xa está ben de pagar xustos por pecadores, aínda se nos subisen o salario en tempos de bonanza, outro galo cantaría, pero non, ¿para que? Xa somos ricos de mais, malia ter que pedir un crédito para pagar a Facenda Pública e, aínda por riba os xornais que se las dan de progresitas, como El País, ousan facer enquisas cuestionando as vacacións do funcionariado educativo. A teñen clara como nos quiten as vacacións, logo de reducirmos o salario vai comprar periódicos, Coca-colas ou chupa-chups Deus do ceo…

Dende este intre declarome anti sistema e ex consumidora de todo, unha funcionaria coma min de salario reducido tras 39 anos de servizos prestados non pode gastar nada de nada, nin sequera en viños e tapas. Comprarei o mínimo, gastarei o imprescindible e pedirei baixas a mazo para compensar o que me quitan do froito do meu traballo.

Nin que estivesemos nunha checa ou no capitalismo salvaxe para que o patrono maior se deite do noso traballo. ¡Que os zurzan! Que lle quiten escaparates a Zara e que lles obriguen aos grandes constructores, embaxadores ou Papas a vivir coma un mestre de escola, por exemplo.

Por certo, ¿canto lles van descontar aos bispos e a duquesa de Alba para paliar a crise? A Globalización e o liberalismo político (tanto ten Xan ca Pericán) non conduce a ningures. Fina Roca. �

Non hai dereito que no  caso que nos ocupa gañen a Falanxe, os Trillos and Matas, é dicir, os hi de putas, amén de resto de especuladores fronte  os xuíces xustos. O governo e maila oposición son culpables por non poñer fin a tantas  maldades humanas. Baltasar Garzón te queremos. Abaixo os políticos corruptus e os franquistas miserables.

http://es.wikipedia.org/wiki/Baltasar_Garz%C3%B3n

Fina Roca

“No mundo actual estase a invertir cinco veces máis en menciñas para a virilidade masclina e en silicona para as mulleres que na curación do Alzheimer. No futuro teremos vellas de tetas grandes e vellos de pene duro pero ninguén recordará para que serven.“ 

A frase non ten despedicio e circula pola rede: 

http://pt.wikipedia.org/wiki/Dr%C3%A1uzio_Varella. �

 http://es.wikipedia.org/wiki/D%C3%ADa_Internacional_del_Libro

Nos tempos que corren de crises mentais-políticas, é de admirar que exista xente que aposte firme pola letra impresa. A escritora e xornalista Cecilia, dona da Libraría NÓS, perteñece a esta especie:  

 http://www.librerianos.com/

En Nós tiraron a casa pola chanela obsequiando aos habituais clientes cun libro e unha botella de viño Alvariño dos viñedos Rosalía de Castro, amén dun ágape con cava…

Había abarrote coma no Parrote e dous ilustres oradores:  

a) Pedro González Palencia chef e dono do Restaurante Contrapunto, que deleitou ao persoal con numerosas receitas de peixe, hortalizas e froitas de temporada coas que elaborar suculentas cremas frías: a de remolacha con berberechos non tiña desperdicio.

b) Eduardo Riestra, o editor de Ediciones de Viento e Barracuda Libros, gozou a mazo contando como lle dese por editar libros de viaxes exóticas. Dedicoulle especial atención ao libro de Jaimal Yogis: Saltwater Buddha. A divertida historia dun surfeiro de dazaseis anos que busca o Zen nas ondas da mar salgada. Traducido por Susana Carral Martínez e ilustrado por Miguel Ángel Martín…

Velaiquí a Cecilia presentando ao chef:      

Idem co editor:

Libro e Alvariño como agasallos: 

Momentos inesquecibles: así da gusto ler, non si?

Texto e fotos: Fina Roca

�

  www.kiosko.net

 �